ابراهیم گوچلو سیاستمدار کرد ترکیه در گفتگو با کورد هوال گفت: اوجالان، عامل دولت ترکیه بود و به رویکرد ضد کردی آن، خدمات زیادی انجام داد.

 

۱۵ فوریه ۱۹۹۹، عبدالله اوجالان، سرکرده فرقه پ.ک.ک بعد از مدتی تعقیب و گریز، سرانجام در کنیا دستگیر و به ترکیه منتقل شد. رویکرد وی در مخاصمه مسلحانه علیه نیروهای دولتی ترکیه، با انتقادات زیادی در داخل و خارج از این کشور و حتی در میان جوامع کردی مواجه شد. رویکرد خشن پ.ک.ک و ترورهای کور آن، باعث شد عده‌ای گمان کنند که دولت ترکیه و سازمان اطلاعاتی میت آن کشور، پ.ک.ک را برای انحراف خواسته‌های مردمی در مناطق کردنشین تاسیس کرده است تا از این رهگذر، کردها را وارد جنگی مسلحانه و خونین کرده و زمینه سرکوب آنها را فراهم کند.

برای سنجش این ادعا و بررسی آخرین تحولات حوزه کردی، با ابراهیم گوچلو سیاستمدار کرد ترکیه، مصاحبه‌ای انجام داده‌ایم. آقای گوچلو معتقد است که دولت ترکیه، قطعا حامی پ.ک.ک است.

 

۱- سالروز دستگیری نزدیک اوجالان است. فرقه پ.ک.ک جوانان کرد را به کشتن می‌دهد و می‌گوید برای آزادی اوجالان است. تا کی قرار است این رویه خونین ادامه داشته باشد؟ در حالی که پ.ک.ک هیچ برنامه ای برای کردها ندارد و فقط مردم را قربانی می‌کند؟

پ.ک.ک یک پروژه است. در کردستان ترکیه پس از سال ۱۹۷۴ بهار سوم وجود داشت وقتی می‌گویم بهار سوم، منظورم این است در کردستان ترکیه حرکت‌های سیاسی کرد مجددا آغاز شدند؛ بسیاری از سازمان‌ها توسط افرادی تاسیس شدند که کاریزما داشتند، مورد احترام مردم بودند، قلم به دست و با تجربه بودند، افرادی اجتماعی و مردمی با چند دهه تجربه بودند که حتی سوابق زندان نیز در کارنامه خود داشتند. آنها در زندان‌های سال ۱۹۷۱ نیز مقاومت کرده و تسلیم نشده بودند. به دولت می‌گفتند اگر ما را اعدام کنید، عقب نشینی نمی‌کنیم و اصلا اهل تسلیم نبودند.

هراس دولت ترکیه باعث شد متوجه شود که با دستگیری و زندان و اعدام، نمی‌تواند مانع کردها شود. دولت ترکیه تصمیم گرفت پروژه‌ای را ایجاد کند که کردها را علیه هم تحریم کند و مانع تحقق سرنوشت مردم کرد شود. از طرفی نیز با برنامه و هدفمند و در طی زمان، نوعی قتل عام کردی را ادامه دهد. اگر دقت کنیم، فرقه پ.ک.ک دقیقا همان کار را کرده است. اما لازم بود طبق این پروژه، از همه سازمان‌ها رادیکال‌تر حرکت کند. سازمان‌های کردی خواهان استقلال کردستان ترکیه بودند، اما پ.ک.ک می‌گفت باید کردستان واحد از دیگر کشورها نیز تاسیس شود! اگر هم یک سازمان کردی می‌گفت این ایده باید به صورت مرحله‌ای یعنی خودمختاری و فدرالیسم، همانند کردستان عراق باشد، پ.ک.ک علیه آنها موضع می‌گرفت. سازمان‌های کردی می‌گفتند ما علیه دولت استعماری ترکیه جنگ می‌کنیم و مسئله کرد به همه کردها و اقشار مردم تعلق دارد و همه مسئول هستند لذا کردها اعم از آغا و شیخ و بیگ روحانی کارگر روشنفکر و غیره نباید با هم درگیر شوند چون مسئله کرد متعلق به همه است؛ اما پ.ک.ک با این ایده نیز مخالفت کرد و اعلام کرد باید علیه جنبش‌های ملی‌گرای قبلی مانند جمهوری مهاباد، عبیدالله نهری، سمکو آغا، شیخ سعید، خالد بیگ جبری، احساس نوری پاشا، عبدالسلام بارزانی، ملامصطفی بارزانی، شیخ احمد بارزانیو  شیخ محمود برزنجی که برای کردها هیجان ایجاد می‌کند، بایستیم. پ.ک.ک همه اینها را عقب مانده و دینی و مرتجع نامید. پ.ک.ک یک چنین پروژه‌ای بود، اما وقتی از ترکیه رفت، تحت نفوذ سوریه و بعد از مدتی نیز تحت نفوذ عراق قرار گرفت و بر اساس برنامه آنها حرکت کرد. مثلا وقتی در سال ۱۹۸۴ جنگ مسلحانه را آغاز کرد با سوریه رابطه داشت و در اصل سوریه این جنگ را به راه انداخت. تورگوت اوزال در سال ۱۹۸۳ سر کار آمد، یعنی پس از کودتای نظامی، وی فردی لیبرال و خواهان اصلاحات دموکراتیک در ترکیه بود. کردها آن زمان- اگر هم علنی نبود- می‌گفتند این روند، مثبت است و سبب بازگشت سیاستمداران کرد خواهد شد. اما آن جنگ در اصل با تحریک کمالیست‌های ترک برنامه ریزی شد. حتی اخیرا مشخص شده سلاح‌هایی که در آغاز توسط پ.ک.ک در اروح مورد استفاده قرار گرفت، مارک ساخت ترکیه داشت و سلاح‌های ویژه دولت بود.

۲- آیا می‌توان گفت این هم سندی دال بر تاسیس پ.ک.ک توسط میت (سازمان اطلاعات ترکیه) باشد؟ حتی اوجالان گفته هزینه پ.ک.ک در دو سال اول، توسط میت پرداخت می‌شد.

بله خود اوجالان در دادگاه نیز می‌گوید خدمتی که من برای دولت کردم، خود دولت نیز نمی‌تواند انجام دهد. می‌گوید کردها می‌خواستنند دولت تاسیس کنند، اما من مانع شدم. سران پ.ک.ک و اوجالان نیز می‌گویند دولت در حق ما بی انصافی و بی عدالتی می‌کند. که تا سال ۱۹۹۸ ترکیه فشار جدی بر سوریه نیاورد تا اوجالان را اخراج کند، در حالی که می‌توانست و پس از ۱۵ سال این درخواست را مطرح کرد. یعنی زمانی درخواست کرد که پ.ک.ک در اقلیم کردستان از طریق دولت‌های دیگر به یک خطر واقعی تبدیل شد. با حمایت کشورهای منطقه به خطری برای اقلیم کردستان تبدیل شد تا اقلیم کردستان نتواند به ثبات برسد و جایگاهی برای کردها شود و برخی کشورها به نوعی علیه حمایت آمریکا از اقلیم کردستان، پ.ک.ک را به خطری برای آن تبدیل کردند. دولت‌ها حمایت کردند تا پ.ک.ک با پارتی و یکتی و در کل با اقلیم کردستان جنگ کند. منافع آمریکا نیز در خطر قرار نمی‌گرفت تا مانع این کار شود و با ترکیه منافع آن بیشتر همسو بود. حتی در دهه نود آمریکا از ترکیه خواست از اقلیم کردستان خارج شود و ترکیه نیز خارج شد. ترکیه قبل از ۱۹۹۸ می‌توانست اوجالان را از سوریه بیرون کند. ترکیه به اوجالان گفت خارج شو. حتی نگفت تسلیم شود. اگر مایل بود، از سوریه بخواهد او را تسلیم کند، اما این درخواست را نکرد. می‌خواهم بگویم این یک پروژه است که از طرفی در ظاهر کردها را کنار هم قرار دهند و از طرفی نیز آن را از محتوا خالی نمایند. در کردستان ترکیه اساس و ریشه سازمان‌های کرد را از بین بردند. در کردستان سوریه نیز چنین کردند. در کردستان ایران نیز پژاک را تاسیس نمودند. بی دلیل نیست همه سازمان‌های کرد آنجا می‌گویند پژاک یک سازمان کردی نیست. ظاهر قضیه اختلافات کردی است اما در اصل پژاک برای پروژه های پ.ک.ک است یعنی کردها را به کشتن بدهد، سازمان‌های کردی را نابود کند و این برنامه خشن را برای کردستان ایران نیز دنبال کند. ما و دیگر گروه‌های کوچک کردی در ترکیه حضور داریم، اما پ.ک.ک ما را جدایی طلب و ضد دولت می‌نامد! فرقه پ.ک.ک خیلی صریح می‌گوید تاسیس کردستان در خاورمیانه همان اسرائیل دوم است. اوجالان خیلی صریح به ترکیه می‌گوید اگر نمی‌توانید مانع این دولت شوید به ما کمک کنید تا ما مانع آن شویم. در ترکیه مانع شدیم، می‌خواهیم در عراق نیز مانع این ایده شویم. برای همین نیز در همه پرسی استقلال کردستان عراق، خیلی واضح مخالف آن بود. در سوریه نیز ضد نیروهای کردی است. روزی، خواهان خودمختاری، یک سال خواستار فدرالیسم و ماه بعد خواهان کانتون است. برای همین نیز گاهی نوکر آمریکا هستند، روزی برای روسیه و روزی نیز برای سوریه نوکری می‌کنند. مدتی نیز برای ایران کار می‌کرد. برای پ.ک.ک مسئله کرد وجود ندارد، هدفش فقط ممانعت از کردهاست. ضد مردم کرد است؛ برای همین یک ملت جدید درست کرده‌اند به نام آپوچی‌ها. یعنی دو مردم داریم: مردم کرد و مردم آپوچی. آپوئیست‌اند. همانند کمالیست‌ها که پس از عثمانی خود را نماینده ترک‌ها معرفی کردند؛ اما موفق نشدند. دو مردم درست شد: مردم ترک و مردم کمالیست. در کردستان ترکیه نیز دو مردم وجود دارند. لذا آپوئیست‌ها نماینده کردها نیستند. یعنی برای حقوق کردها تلاش نمی‌کنند. مخالف تاسیس دولت کردی هستند. حتی وقتی دولتی هم خواهان دادن حقوق کردها باشد با آن مخالفت می‌کنند.

 

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی