نوشته: هلموت اوبردیک

کورد هوال/ انتشارات ایلتیشیم در اوت ۲۰۱۴ کتابی با عنوان «رفیق خود را به قتل رساندن» نوشته “آیتکین ییلماز” منتشر کرد. این کتاب بحث‌های مربوط به اعدام های داخل سازمان های مسلح در ترکیه به ویژه گروه خشونت طلب پ.ک.ک را احیا نمود. این مقاله با هدف ارائه پیش زمینه‌ای از موضوع است. قسمت سوم این مقاله را در ادمه می خوانید…

قتل‌های درون سازمانی در سطوح ارشد پ.ک.ک

قتل سمیر نشانه پیروزی علنی اوجالان بر او و چالش علیه اقتدار خود بود. اما سمیر تنها قربانی اقدام اوجالان برای تضمین این نکته نبود که اقتدارش با چالش مواجه نگردد.  اوجالان بین سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ حداقل دستور قتل ۱۱ عضو ارشد سابق یا حاضر پ.ک.ک را صادر کرد. بعضی‌ها توانستند فرار کنند و مخفی شوند، اما بیشتر آنها در اروپا یا شمال عراق در مقر پ.ک.ک در دره لولان هدف گلوله قرار گرفتند. “ابراهیم آیدین” که برای اولین بار در زندان آنکارا در سال ۱۹۷۲ با اوجالان هم سلولی بود، در درگیری لفظی با سمیر از اوجالان حمایت کرده بود. او در پایان سال ۱۹۸۴ به مقر لولان در شمال عراق اعزام شد. آیدین متوجه شد دیگر اعضا رفتاری مشکوک با وی دارند. آیدین از لولان فرار کرد و به نیروهای کرد “مسعود بارزانی” پناه برد که در نزدیکی مرز ایران مستقر بودند.

یک زن با نام سازمانی «اَوین»، به اندازه آیدین شانس نداشت. اوین در سال ۱۹۸۵ با تایید اوجالان در مقر لولان اعدام شد. او در اروپا با سمیر کار کرده اما در بحث‌ها از اوجالان طرفداری کرده بود. “سائمه آشکین”، که از سمیر دفاع کرده بود، به دستور اوجالان در سال ۱۹۸۳ از آلمان به دمشق برگشت و در اواخر سال ۱۹۸۴ یا اوایل ۱۹۸۵ توسط پ.ک.ک اعدام شد. “صوفی کاراکوش” مشهور به شورش نیز با سمیر کار می‌کرد و سپس به دره لولان اعزام و در اواخر سال ۱۹۸۴ اعدام شد. حداقل سه عضو پ.ک.ک که در اروپا با سمیر کار کرده و پ.ک.ک را ترک کرده بودند یک سال بعد از قتل سمیر در ۱۹۸۴ در اروپا کشته شدند. افرادی به نام «زولفو گوک، انور آتا و مراد بایراکلی».

اوجالان به صورت همزمان بر انزوا و قتل مخالفین متمرکز شده بود. “رسول (داوود) آلتینوک”، عضو کمیته مرکزی، در سال ۱۹۸۲ بازداشت شد و پس از آن در سال ۱۹۸۴ به دره لولان منتقل و در آنجا اعدام شد. “باقی قرار” عضو کمیته مرکزی یکی از معدود افرادی است که موفق به فرار شد. او در سال ۱۹۸۲ بازداشت و به دره لولان اعزام شد اما به خاطر یک اقدام غیرمنتظره نگهبانی توانست فرار کند. اعضای سابق پ.ک.ک مستقر در شمال عراق در اواسط دهه هشتاد میلادی می‌گویند شش یا هشت عضو دیگر- احتمالا تعداد بیشتری اعدام شدند، چون کسی دقیقا مطمئن نیست- بین ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ به قتل رسیدند.

قتل‌های پس از ۱۹۸۹

اوجالان در سال ۱۹۸۴ دستوری به فرماندهان داد و هشدار داد که بعضی از اعضای جذب شده در واقع جاسوسان ترکیه برای بی ثبات کردن سازمان هستند. به خاطر این ترس- که یکی از شبه نظامیان سابق پ.ک.ک آن را پارانوئیا می‌نامد- حداقل ۲۴ و شاید حدود ۵۰ تا ۱۰۰ عضو جدید در سال ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ به خاظر ظن واقعی یا خیالی و خیانت بالقوه کشته شدند. قتل‌ها در جاهایی رخ می‌داد که اعضای پ.ک.ک گرد هم می‌آمدند. یعنی در محل‌های استقرار اولیه در داخل ترکیه یا در مقرهای مستقر در امتداد مرز ترکیه با عراق و در آکادمی “معصوم کورکماز” یا همان مقر هلوه در دره بقاع.

در یک مورد در سال ۱۹۸۹، حدود دوازده دانشجو از دانشگاهی در شهر اسکی شهیر در غرب عضو شدند و بلافاصله پس از رسیدن به کوه‌های جنوب شرقی توسط پ.ک.ک اعدام شدند. یکی از روایت‌ها این است یکی از دانشجویان دختر یک افسر پلیس بود و این کافی بود تا همه افراد همراه وی متهم شوند. این نوع قتل‌ها- بر خلاف قتل‌های هدفمند پ.ک.ک در مورد مخالفان- از چند سال قبل در دره بقاع و در آکادمی معصوم کورکماز شروع شده بود، زمانی که عضویت شدید و ناگهای اعضا از اروپا در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ اوجالان را ترساند که پ.ک.ک را بی‌ثبات سازند و او کنترل سازمان را از دست دهد.

طبق گفته یک عضو سابق که شاهد بعضی از قتل‌ها بوده، اوجالان با اعدام بیست عضو جدید موافقت صریح و تلویحی نمود. اعدام‌های در دره بقاع در سال ۱۹۸۹ به اوج خود رسید. یعنی زمانی که دانشجویان ناگهان عضو شدند. اوجالان به مسئول مقر دستور داد از دانشجویان جدید بازجویی کند و افرادی را شناسایی نماید که عمدا برای بی‌ثبات کردن پ.ک.ک فرستاده شده‌اند. صلاح‌الدین چلیک، فرمانده سابق پ.ک.ک، در کمال بی‌رحمی در کتاب خود در مورد تاریخ پ.ک.ک می‌نویسد: «چون تعداد جاسوسان کشف شده بیشتر شد، تعداد قبرها نیز افزایش یافت». در اوایل سال ۱۹۹۰ وقتی حسن بیندال دوست دوران کودکی اوجالان بر اثر گلوله اتفاقی توسط شاهین بالیچ مسئول آکادمی معضوم کورکماز کشته شد، این اتفاق به اوجالان فرصت داد تا بالیچ را متهم و و او را گناهکار معرفی نماید و به دست جوخه اعدام بسپارد. قتل‌ها نوعی کنترل و راهی برای حذف مخالفان بود و به کوهستان محدود نشد. اعضای پ.ک.ک در اروپا نیز به قتل رسیدند. حتی شبه نظامیان پ.ک.ک در مناطق شهری ترکیه در غرب این کشور نیز به قتل رسیدند. در سال ۱۹۹۳ یک دختر ۱۵ ساله عضو پ.ک.ک در راه عزیمت به کوهستان در شرق ترکیه دستگیر شد. ظاهرا وی با پلیس همکاری کرده بود. ژانویه ۱۹۹۴ چند ماه پس از بازگشت وی به خانه در استانبول، اعضای پ.ک.ک او را ربودند و گفتند از وی چند سوال خواهند پرسید تا در مورد اتفاقات پیش آمده در مقر پلیس توضیح بدهد. حدود یک ماه بعد جنازه وی در جنگل اطراف شهر پیدا شد.

اعضای پ.ک.ک حتی اگر با یک فرد به اصطلاح خائن، رابطه نزدیکی داشتند یا خویشاوند نیز بودند، اعدام می‌شدند. در اوایل دهه نود میلادی، دو برادر در منطقه بادینان در امتداد مرز عراق به نام‌های «جعفر و فریک» پس از آن اعدام شدند که برادر سومشان از پ.ک.ک فرار نمود. در آغاز سال ۱۹۹۵ کنترل نظامی پ.ک.ک بر جنوب شرقی ترکیه با افول مواجه شد لذا اعدام‌های داخلی نیز کاهش یافت. اما هرگز متوقف نشد.

ادامه دارد…

برچسب ها : , ,

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی