آینده گروه پ.ک.ک

در آوریل سال ۲۰۰۲، گروه پ.ک.ک خود را منحل اعلام کرد و کادک را به جای آن اعلام کرد (کنگره دموکراسی و آزادی کردستان) “برای ادامه مبارزه جهت آزادی کردها”. کادک همیشه از نظر آنکارا یک گروه تروریستی بود. البته این سازمان هم بعدا منحل شد. شورای کادک درباره انحلال این تشکیلات اعلام کرد: “کادک منحل اعلام شد تا جای خود را به یک ساختار سازمانی جدید و دموکراتیک تر بدهد که امکان مشارکت بیشتر خواهد داشت و نماینده منافع خلق کرد باشد.”  درواقع، به نظر می رسد نوستالژی مدل احزاب لنینیست مانع تجدید ساختار واقعی در حزب شده است. حزب جدید خود را کنگره خلق کرد (کنگرا-گل) نامید. زبیر آیدار، یک نماینده کرد سابق در پارلمان ترکیه ریاست آن را بر عهده گرفت . آیدار بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ نماینده استانبول بوده و در سوئیس در تبعید زندگی می کند. کنگرا گل به صورت رسمی از جدایی طلبی چشم پوشی کرد و حتی وارد بحث راهکار با مذاکره و بدون خشونت شد. البته بدون این که شاخه های مسلح گروه را منحل کند.

آمریکا نیز از خارج کردن سازمان جدید از لیست گروه های تروریستی خودداری کرد. از نظر وزارت خارجه آمریکا، هر سازمانی که از نردیک یا از دور از گروه پ.ک.ک باشد همچنان تروریست تلقی خواهد شد. و این نیز علی رغم این واقعیت است که اوجالان در پایان سال ۲۰۰۳ خدمات خود به ارتش آمریکا را پیشنهاد کرد تا مرز بین ایران و عراق را کنترل کند. بایستی گفت ۴ هزار جنگجوی کرد در مناطق کوهستانی مرز ایران و عراق مستقر هستند. در مقابل قدرت کامل آمریکا، باز هم هستند کسانی که چاره ای جز همکاری با آمریکا نمی بینند. بایستی به یاد داشته باشند که صدام حسین، شاه ایران، سوموزا، ژنرال نوریگا، و خیلی های دیگر نیز دوست آمریکا بودند و پس از مدتی دوستی با آمریکا سرانجامی فجیع داشتند…

 

چند نمونه از اقدامات تروریستی گروه پ.ک.ک از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸

-۲۴/۱۱/۱۹۸۹ حکاری/یوکسک اوا. قتل ۲۴ غیرنظامی در حمله به روستای ایلییاکا.

-۲۵/۱۲/۱۹۹۱٫ استانبول. ۱۱ غیرنظامی کشته و ۱۸ نفر نیز زخمی شدند. گروه پ.ک.ک در مغازه چتین کایا در باقرکوی بمب گذاشته بود.

-۱۰/۰۶/۱۹۹۲٫ بتلیس. در حمله به یک وسیله نقلیه در دهستان سوتلو ۱۱ غیرنظامی کشته شدند.

-۰۱/۱۰/۱۹۹۲٫ بتلیس. در حمله گروه پ.ک.ک به روستای گویزدالی ۴۰ غیرنظامی کشته و ۴۰ نفر نیز زخمی شدند.

-۲۰/۱۰/۱۹۹۲٫ بینگول. در حمله به مینی بوس دهستان آکساکالی در نزدیکی روستای هزارشاه و سولهان ۱۹ غیرنظامی کشته و ۱۹ نفر نیز زخمی شدند.

-۰۵/۰۷/۱۹۹۳٫ ارزنجان. در حمله به منطقه کمالیه روستای باشباغلار ۳۲ غیرنظامی کشته شدند.

-۱۸/۰۷/۱۹۹۳٫ وان. در حمله به عشایر در دشت باغچه سرای-سوندوز ۲۶ نفر کشته شدند.

-۰۴/۱۰/۱۹۹۳٫ ماردین. بر اثر انفجار مین در جاده میدیات-کایاپینار ۲۶ غیرنظامی کشته شدند و ۴ نفر آنها تکه تکه شدند.

-۰۴/۱۰/۱۹۹۳٫ سیرت. در حمله به دالتپه و کالاناک از روستاهای سیلوان ۳۷ نفرکشته و ۱۰ نفر نیز زخمی شدند.

-۲۱/۱۰/۱۹۹۳٫ سیرت. در حمله گروه پ.ک.ک به دهستان درینجه روستای گونبولاک ۲۴ غیرنظامی کشته و ۷ نفر نیز زخمی شدند.

-۲۵/۱۰/۱۹۹۳٫ ارض روم. در حمله به روستای چاتیاوی ۳۱ غیرنظامی کشته و ۱۶ نفر نیز زخمی شدند.

-۰۲/۰۲/۱۹۹۴٫ استانبول. بر اثر انفجار بمب در ایستگاه توزلا ۵ دانشجوی دانشکده افسری کشته و ۱۳ نفر نیز زخمی شدند.

-۲۴/۰۷/۱۹۹۵٫ وان. در حمله به روستای گورپینار-آتابینن ۱۲ غیرنظامی قتل عام شدند.

-۰۱/۱۰/۱۹۹۵٫ دیاربکر. در حمله گروه پ.ک.ک به روستای کولپ-حمزه لی ۱۹ غیرنظامی کشته شدند.

– ۰۶/۰۴/۱۹۹۵٫ هاتای. در حمله تروریست های گروه پ.ک.ک به روستای دورتیول-احمدچه دوزو ۸ غیرنظامی کشته شدند.

-۰۷/۰۹/۱۹۹۵٫ در حمله گروه پ.ک.ک به روستای سامانداغ-سلدیرن ۹ غیرنظامی کشته شدند.

-۲۲/۰۶/۱۹۹۶٫ دیاربکر. در حمله گروه پ.ک.ک به مرکز توریستی آلتینداغ ۷ غیرنظامی کشته و ۱۱ نفر نیز زخمی شدند.

-۱۲/۰۸/۱۹۹۶٫ سیواس. در حمله گروه پ.ک.ک به ایستگاه کانگال-دمیریز ۸ غیرنظامی کشته شدند.

-۳۰/۰۹/۱۹۹۶٫ در حمله به روستای خانتپه ۴ معلم را کشت.

-۰۸/۱۱-۱۹۹۶٫ در حمله گروه پ.ک.ک به اتوبوس روستای چوکورجا-چیغلی در کوپرولو ۱۶ نفر کشته و ۱۲ نفر زخمی شدند.

-۱۹/۱۰/۱۹۹۷٫ حکاری. در حمله مسلحانه گروه پ.ک.ک به وسیله حمل و نقل عمومی یک غیرنظامی کشته و ۱۵ نفر نیز زخمی شدند.

-۱۱/۱۲/۱۹۹۷٫ ماردین. در برخورد مینی بوس به مین در دارگه چیت ۱۰ غیرنظامی کشته و ۴ نفر نیز مثله شدند.

-۲۴/۰۴/۱۹۹۸٫ آگری. در حمله به یک کافه تریا در دیادین ۴ نفر کشته و ۶ نفر نیز زخمی شدند.

-۰۳/۰۶/۱۹۹۸٫ استانبول. در حمله گروه پ.ک.ک به قطار حومه شهر یک نفر کشته و سه نفر زخمی شدند.

-۱۰/۰۷/۱۹۹۸٫ استانبول. بر اثر انفجار بمب در بازار مشهور ادویجات ۷ نفر کشته و ۱۱۸ نفر زخمی شدند.

-۱۴/۰۷/۱۹۹۸/ سیواس. در حمله به روستای چایوزو ۴ نفر کشته و ۴ نفر نیز زخمی شدند.

 

 قربانیان غیرنظامی اقدامات تروریستی گروه پ.ک.ک در ترکیه (۱۵/۰۸/۱۹۸۴ تا ۱۳/۱۱/۱۹۹۸)

مرد: ۳۵۷۹ کشته ۴۰۲۸ زخمی

زن: ۵۲۸ کشته ۷۸۷ زخمی

کودک: ۵۲۳ کشته ۶۳۴ زخمی

جمع کل: ۴۶۳۰ کشته ۵۴۴۹ زخمی

 

کارمندان کشته شده توسط گروه پ.ک.ک از ۰۱/۰۱/۱۹۸۴ تا ۱۳/۱۱/۱۹۹۸)

دادستان کل: دو کشته

قاضی : یک کشته

فرماندار: یک کشته دو زخمی

معلم: ۱۱۱ کشته ۳۲ زخمی

امام جماعت مسجد: ۳۲ کشته ۷ زخمی

مفتی: یک کشته یک زخمی

استاد دانشگاه: یک کشته

مهندس: ۹ کشته

پرستار: یک کشته

شهردار: ۷ کشته ۳ زخمی

نگهبان: ۴ کشته

دهیار: ۱۰۵ کشته ۱۱ زخمی

جمع کل: ۳۴۰ کشته ۱۰۳ زخمی

گروه پ.ک.ک در اروپا

ازسرگیری جنگ مسلحانه در “کردستان” ترکیه در سال ۱۹۸۴ با حملات مهم گروه پ.ک.ک در اروپا همراه بود. از سال ۱۹۸۳، “انجمن کارگران میهن پرست کردستان” به عنوان سازمانی نزدیک به گروه پ.ک.ک در استراسبورگ تاسیس شده بود. اما، این تشکیلات نیز همانند همه گروه های مارکسیست-لنینیست به ویژه در بین مهاجران با جنگ های ایدئولوژیک مواجه است که گاهی به کشتن همدیگر منجر می شود. رهبری گروه پ.ک.ک در سال ۱۹۸۴ با تهدید و حذف فیزیکی “عوامل ترکیه” و عوامل نفوذی خود کنترل را به دست گرفت. از سال ۱۹۸۴، هجده شبه نظامی گروه پ.ک.ک از سوئد اخراج شدند در حالی که این کشور در دادن پناهندگی سیاسی به افراد جهان سوم کمابیش خیلی دست و دلباز بود و گروه پ.ک.ک نیز از سال ۱۹۸۴ خود را “جنبش آزادیبخش” نامید اما سوئد آن را “گروهی تروریستی” نامید و اقامت عبدالله اوجالان را ممنوع کرد. این رفتار سوئد شاید با قتل “اولاف پالمه” نخست وزیر مرتبط بود چون تحقیقات در چندین مرحله “رد پای گروه پ.ک.ک” در قتل وی را نشان می داد. گروه پ.ک.ک بین سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ در سوئد، سوئیس، آلمان و فرانسه حدود بیست نفر را به قتل رساند.

مصطفی آکتاش، از شبه نظامیان “جبهه آزادیبخش ملی کردستان” یک ساختار پوششی گروه پ.ک.ک، در پاریس در دسامبر ۱۹۸۵ به قتل رسید و دوستانش آن را به “عوامل دولت ترکیه” نسبت دادند. اما وی در واقع، توسط یک گروه رقیب کشته شده بود. در ژوئن ۱۹۸۷،  حسین آکاگوندوز رئیس کارگران کردستان، رقیب گروه پ.ک.ک، به قتل رسید. هر دو قتل در چهارراه استراسبورگ-سن دنی، در قلب “محله ترک نشین” سانتیه رخ داد. در اکتبر ۱۹۸۸، باز هم در پاریس، شبه نظامیان گروه پ.ک.ک کنسرت یک خواننده کردتبار ترکیه را متوقف کردند خواننده ای مشهور در کشورش و او را ناچار کردند به نفع گروه پ.ک.ک حرف بزند. در سال ۱۹۹۰، بیش از یکصد و پنجاه شبه نظامی گروه پ.ک.ک در مقابل “کاخ بزرگ” در مراسم “نمایشگاه سلیمان قانونی” با حضور فرانسوا میتران و تورگوت اوزال با نیروهای پلیس درگیر شدند. از آن زمان تاکنون گروه پ.ک.ک تقریبا هر ماه در پاریس و شهرهای مختلف و بزرگ فرانسه و اروپا تظاهرات بر پا می کند. این اقدامات تحریک آمیز و تبلیغی از زمان دستگیری عبدالله اوجالان در سال ۱۹۹۹ و حبس او در ترکیه تشدید شده است.

گاهی، شبه نظامیان کرد به صورتی تراژیک خود را آتش زدند و تعدادی نیز حین تلاش برای ورود به سفارت اسرائیل در آلمان کشته شدند.

در مورد موضوع اخاذی یا “مالیات انقلابی” نیز بایستی گفت گروه پ.ک.ک از جامعه کرد در اروپا و ترکیه مالیات می گیرد. به نمونه افشا شده “عرفان بالساک” ۳۵ ساله اشاره می کنیم که تبعه ترکیه است و در پی شکایت یک فروشنده مصالح ساختمانی تبعه ترکیه و ساکن اوری (اسون) دادگاهی شد. وی می گفت چون از دادن ۲۰ هزار فرانک فرانسه به گروه پ.ک.ک خودداری کرده لذا مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. تحقیقات نشان داد این فرد اعلام کرد در مجموع ۱۰ میلیون فرانک فرانسه را از طریق اخاذی در فرانسه برای گروه پ.ک.ک جمع آوری کرده است.

رفتار با مخالفان

در گروه پ.ک.ک نباید از خط موجود انتقاد کرد و گرنه به سرنوشت افرادی مثل افراد زیرین دچار خواهند شد :

۱-فاروق بوزکورت (ناصر) – عضو کمیته مرکزی گروه پ.ک.ک جنگجو و فرمانده طی بیست سال در مناطق زاگرس، گارزان و دیاربکر. او دستگیر و زندانی شد چون گفته بود سیستم مورد نظر اوجالان در گروه پ.ک.ک همانی است که بیست سال پیش اعلام کرد می خواهد با آن مبارزه کند و این را قبول نمی کند و با حزب مخالفت خواهد نمود. او طی مدتی طولانی شکنجه و بازجویی شد. پس از اعلام نظر اوجالان در مورد وی، این عضو گروه پ.ک.ک توسط شورای رهبری کادک به جاسوسی متهم شد و در اکتبر سال ۲۰۰۲ اعدام شد.

۲-رحمان سن. دستگیر و توسط رهبری کادک مورد بازجویی قرار گرفت. وی اعلام کرده بود دیگر ماندن در گروه پ.ک.ک معنا ندارد. سرش را بریدند و جنازه اش را در یک دره پرت کردند.

۳-یوزل زیدان. به بهانه این که با گروه مخالف و رقیب پ.ک.ک ارتباط دارد دستگیر شد و در سپتامبر سال ۲۰۰۰ اعدام شد. مرگ او را به درگیری با یک گروه کرد رقیب نسبت دادند.

۴-ناظمه آدتورک. به اتهام داشتن ارتباط با گروه مخالف گروه پ.ک.ک دستگیر و شکنجه شد. در ژوئیه سال ۲۰۰۰ اعدام شد. مرگ وی را خودکشی اعلام کردند.

۵-برزان دوره. به بهانه داشتن ارتباط با گروه مخالف گروه پ.ک.ک و از دست دادن اعتقاد به سیاست و خط حزب دستگیر، شکنجه و بازجویی شد. پس از بازداشتی طولانی، در اوت ۲۰۰۲ اعدام شد. اعلام کردند حین فرار از جبهه جنگ هدف قرار گرفته است.

۶-محمد امین اونای. پس از ترک صفوف گروه پ.ک.ک. دستگیر و بازجویی شد. چون از پاسخ دادن خودداری می کرد به صورت مخفیانه در ژوئیه ۲۰۰۱ اعدام شد.

۷-اسکندر.  یک شهروند کرد سوریه بود. اسم واقعی او را نمی دانیم. فرمانده گردان بود. گروه پ.ک.ک او را جاسوس اعلام کرد و دادگاهی نمود. وی تعجب کرده بود گروه پ.ک.ک/کادک خواهان به رسمیت شناختن هویت کردهای ترکیه شده و برای کردهای سوریه هیچ چیز نخواسته بود. وی خواهان درخواست گروه پ.ک.ک برای هویت کردهای سوریه شد. او همزمان با ناصر اعدام شد و با نارنجک در اکتبر ۲۰۰۲ تکه تکه شد.

بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط مخالفان گروه پ.ک.ک ، رهبری گروه پ.ک.ک دهها نفر را به خاطر مخالفت با تفکر خود در زندان ها نگهداری می کند.

قاچاق مواد مخدر

در بین فعالیت های قابل توجه گروه پ.ک.ک، قاچاق مواد مخدر از همه پردرآمدتر است. بدین ترتیب، “اداره ناظر ژئوپولیتیک مواد مخدر” در فرانسه تایید می کند که “مواد ضبط شده در ترکیه و همچنین در اروپا به ویژه در آلمان و هلند یعنی محل زندگی جمعیت قابل توجهی از کردها، مواد مخدر منبع تامین فعالیت های نظامی و غیرنظامی گروه پ.ک.ک است. به نظر می رسد شبکه های آن مسئول ۲۰ الی ۳۰ درصد قاچاق هروئین ترانزیتی از ترکیه هستند. شبکه های دیاسپورای کرد از ترکیه مسئول هدایت مواد، پولشویی و حتی فروش خیابانی هستند. (منبع، نشریه بین المللی مواد مخدر، شماره ۴۰ فوریه ۱۹۹۵).

موسسه جرم شناسی پاریس نیز گروه پ.ک.ک را عامل “تروریسم مواد مخدر” معرفی می کند. اداره مبارزه با مواد مخدر وابسته به وزارت دادگستری آمریکا نیز به نوبه خود در گزارش ۲۳ ژوئن ۱۹۹۵ خود می نویسد: در پی تحقیقات ثابت شده گروه پ.ک.ک به طور کامل در تولید و قاچاق مواد مخدر و انتقال آن به اروپا کاملا سازماندهی شده حرکت می کند. همچنین، اسناد و مدارک و گزارشات استخباراتی همگی نشان می دهند گروه پ.ک.ک در پولشویی مبالغ ناشی از قاچاق مواد فعال است… پول به دست آمده برای این سازمان تروریستی فرستاده می شود” (منبع: یادداشت ها و بررسی های موسسه جرم شناسی پاریس، شماره ۳۰، اکتبر ۱۹۹۵ و شماره ۳۳ اکتبر ۱۹۹۶).

نتیجه

اگر قاچاق سلاح، ربودن کودکان کرد برخلاف میل خودشان و آموزش آنها در مقرهای نظامی گروه پ.ک.ک و اعزام آنها به میدان جنگ در ترکیه یا شمال عراق را نیز به این موارد بالا اضافه کنیم، می توان گفت گروه پ.ک.ک یک سازمان جنایی است.

منبع: پایگاه اینترنتی موئسسه فرانسوی اطلاعات و مطالعات ژئوپلیتیک (Geostratos)

تروریسم گروه پ.ک.ک (قسمت دوم)

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی