ریاست حزب، اقلیم و نخست‌وزیری در اختیار خاندان بارزانی و چند شهر نیز ملک شخصی خاندان طالبانی است.

کورد هوال / جامعه‌شناسان و تحلیلگران علوم سیاسی و سیاست‌های مقایسه‌ای برای بررسی نوع یک حکومت و میزان دموکراتیک بودن آن، به شاخص‌های مختلف توجه می‌کنند. از جمله این شاخص‌ها می‌توان به چرخش قدرت و حضور احزاب و افراد مختلف در راس یک دولت اشاره کرد. امری که در اقلیم کردستان عراق، وجود خارجی ندارد. زیرا کردستان عراق به ملک شخصی خاندان بارزانی و در برخی مناطق عشیره طالبانی، تبدیل شده است. طایفه بارزانی (مستقر در شمال عراق) از اواخر دوره عثمانی با دولت مرکزی درگیر شدند و با تشکیل عراق نوین نیز با حکومت‌های مختلف آن همواره درگیر بوده‌اند.

این درگیری‌ها سبب شده تا دولت برای مقابله با آنها لشکرکشی کند و تنها قربانیان در این میان مردم غیرنظامی بوده و هستند. پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ و شکست ارتش صدام، فرصتی فراهم شد تا تحت مدار ۳۰ درجه شمال عراق، نیروهای صدام نتوانند وارد کردستان شوند و مردم را به خاطر اقدامات ضدحکومتی بارزانی و طالبانی هدف قرار دهند، اما در کمال تعجب مسعود بارزانی برای بیرون راندن جلال طالبانی از اربیل از صدام حسین کمک خواست! ارتش صدام حسین و نیروهای حزب بعث، به کمک نیروهای تحت امر بارزانی، هواداران جلال طالبانی را از اربیل اخراج کردند.

در واقع، دو حزب مهم کُردی یعنی حزب دموکرات کردستان عراق (موسوم به پارتی به رهبری بارزانی) و اتحادیه میهنی کردستان (به رهبری جلال طالبانی موسوم به یکیتی)، بارها از دشمن کردها یعنی صدام حسین، علیه یکدیگر استفاده کرده‌اند. در بمباران شیمیایی حلبچه بیش از ۵ هزار نفر کشته و ۱۵ هزار نفر زخمی شدند. در جنایت انفال ۱۸۲ هزار نفر زنده به گور شدند. در درگیری‌های طالبانی- بارزانی از تاسیس عراق تاکنون نیز هزاران کرد قربانی شده و می‌شوند. با سقوط صدام در سال ۲۰۰۳ مردم تصور می‌کردند روزگار بهتری خواهند داشت اما حکومتی که بارزانی ایجاد نمود سبب شد تا کردهای عراق آرزوی روزهای صدام را داشته باشند! فساد سیاسی و اقتصادی به عمق ساختار سیاسی و اقتصادی اقلیم نفوذ کرده است.

بارزانی با سقوط صدام کرکوک را اشغال کرد و به صورت غیرقانونی فروش نفت آن برای خود را آغاز نمود. هر یک از اعضای خانواده بارزانی و طالبانی به صورت مستقل چاه‌های نفت شخصی دارند و نفت می‌فروشند! بارزانی در اقدامی جنون‌آمیز دست به همکاری با داعش زد تا به خیال خود داعش تا بغداد پیش رود و او بتواند با خیال خوش استقلال اقلیم را اعلام نماید اما غافل از این که داعش قصد اشغال اربیل را دارد. پیشمرگه‌هایی که بارزانی از آنها به عنوان قهرمان یاد می‌کند فرار کردند و اگر کمک ایران نبود خود بارزانی نیز هواپیمای خود برای فرار به قطر را آماده کرده بود.

بارزانی در سال ۲۰۱۷ همه‌پرسی غیرقانونی استقلال را برگزار نمود و کنترل بیشتر مناطق را از دست داد. با اشاره به این کارنامه پر از بدبختی بارزانی برای کردها، باید گفت او همیشه مدعی بوده برای کردها «مبارزه» کرده است. حال سوال این است: «اگر همه به اصطلاح این مبارزات، برای کردها بوده آیا نتیجه باید چنین باشد؟ آیا باید تمام قدرت و پست و مقام و پول به صورت انحصاری در اختیار طایفه بارزانی و طالبانی قرار بگیرد؟» پس از مسعود بارزانی که رئیس بود و برادرزاده و دامادش نچیروان نخست وزیر، اکنون در یک شوی دیگر مسعود رئیس حزب دموکرات کردستان، نچیروان بارزانی رئیس اقلیم، مسرور پسر مسعود نیز نخست وزیر و بقیه اعضای خانواده نیز در پست‌های دیگر قرار دارند. آیا این دموکراسی است؟ آیا هزاران کرد به کشتن داده شدند تا خاندان بارزانی و طالبانی قدرت را خانوادگی و سلطنتی کنند؟ در دوران ریاست جدید نچیروان و نخست وزیری مسرور شاهد بدبختی‌های بیشتری برای مردم کُرد خواهیم بود.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی