خانواده ۱۳ سرباز و پلیسی که پس از پایان روند صلح از سال ۲۰۱۵ توسط پ.ک.ک اسیر شده‌اند در مرکز حقوق بشر در آنکارا کنفرانسی مطبوعاتی برگزار کردند و خواهان آزادی فرزندان خود شدند.

به گزارش کورد هوال، خانواده ۱۳ سرباز و پلیسی که پس از پایان روند صلح از سال ۲۰۱۵ توسط پ.ک.ک اسیر شده‌اند در مرکز حقوق بشر در آنکارا کنفرانسی مطبوعاتی برگزار کردند و خواهان آزادی فرزندان خود شدند. اوزتورک تورکدوغان، رئیس این مرکز نیز اعلام کرد که دولت به اسارت این افراد اهمیت نمی‌دهد. او افزود: «حقوق بشر را برای پ.ک.ک یادآور می‌شویم و می‌گوییم این افراد را آزاد کنید». خانواده‌ها چهار سال است چشم به راه فرزندان خود هستند. این خانواده‌ها پس از آن به مجلس ترکیه رفتند و با نمایندگان احزاب مختلف از جمله HDP دیدار کردند و خواهان آزاد شدن فرزندان خود شدند».

پ.ک.ک از آغاز تاسیس تاکنون یکی از ستون‌های حیات خود را بر آدم‌ربایی قرار داده است. این گروه با ربودن افراد آنها را با اهداف مختلف مورد استفاده قرار می‌دهد. سربازان و نیروهای پلیس را می‌رباید تا هم از خانواده آنها باج بگیرد و هم از دولت. با توجه به این که از سال ۲۰۱۵ روابط پ.ک.ک و دولت اردوغان مناسب نیست، لذا این اسرا قربانی تخاصم هر دو طرف شده‌اند.

یکی دسته دیگر از افراد ربوده شده توسط پ.ک.ک کودکان هستند. این گروه از افراد برای پ.ک.ک حائز اهمیت زیادی هستند. پ.ک.ک آنها را در معرض شست و شوی مغزی ایدئولوژیک قرار و اساس فعالیت‌های مسلحانه خود را بر دوش آنها قرار می‌دهد. پ.ک.ک کودکان را هم به عنوان جنگجو به جنگ می‌فرستد و هم به عنوان عامل انتحاری تربیت می‌کند. چون افراد بزرگسال کمتر مورد اغفال این گروه قرار می‌گیرند، لذا عناصر پ.ک.ک بر کودکان تمرکز دارند. مسئله کودک سرباز در پ.ک.ک آنچنان شدت دارد که توجه نهادهای بین‌المللی حقوق بشری را نیز به خود جلب کرده است. مسئول امور حقوق کودکان در کمیته حقوق بشر شورای امنیت سازمان ملل در پاسخ به سوال نماینده دیده‌بان حقوق بشر کردستان ایران در نشست شورای حقوق بشر در ژنو به صراحت اعلام کرد پ.ک.ک و شاخه‌های آن از کودکان به عنوان سرباز استفاده می‌کنند و در این زمینه گزارش‌های متعددی دریافت کرده‌ایم. پ.ک.ک در حالی وجود کودک سرباز را انکار می‌کند که تصاویر کودکان مسلح در دره بقاع در کنار رهبر پ.ک.ک که خود این گروه قبلا منتشر کرده در فضای مجازی به وفور دیده می‌شود و همچنین با مقایسه تاریخ تولد و تاریخ عضویت و کشته شدن صدها عضو پ.ک.ک که به همراه تصاویر و مشخصات در روزنامه سرخوبوون- ارگان رسمی پ.ک.ک- منتشر شده‌اند، به سادگی می‌توان دریافت که متوسط سن افراد کشته شده ۱۲ سال است؛ این یعنی این افراد کودک سرباز هستند. براساس قوانین بین‌المللی، به کارگیری افراد زیر ۱۸ سال در واحدهای مسلح جنایت است و در صورت جدی بودن نهادهای بین‌المللی، سران پ.ک.ک باید به دلیل ارتکاب این جنایت دستگیر و محاکمه شوند.

همچنین، دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل بارها از پ.ک.ک و شاخه‌های آن خواسته‌اند کودک سربازان را آزاد کنند اما این گروه در عمل خودداری کرده است. آدم‌ربایی‌های پ.ک.ک شامل سرمایه‌گذاران در در مناطق کردنشین نیز می‌شود. این گروه با ربودن افراد مذکور خواهان مبالغ کلان می‌شود و در صورت عدم پرداخت، آنها را به قتل می‌رساند. این رویکرد پ.ک.ک سبب شده تا سرمایه‌گذاران به ویژه کُرد نه تنها در مناطق کردنشین ایران و ترکیه سرمایه‌گذاری نکنند، بلکه افراد حاضر نیز سرمایه خود را خارج می‌کنند و این امر به توسعه‌نیافتگی اقتصادی مناطق کردنشین منجر شده است.

این جنایات پ.ک.ک در مناطق روستایی، شدت بیشتری دارد. به عنوان مثال، حضور اعضای مسلح پ.ک.ک در مناطق روستایی و کوهستانی به معضلی جدی برای ثبات و امنیت اقلیم کردستان تبدیل شده است. سابقه حضور پ.ک.ک در شمال عراق به سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ میلادی باز می‌گردد که طی دو دیدار بین عبدالله اوجالان و مسعود بارزانی در سوریه توافق شد پ.ک.ک در مناطق هم مرز با ترکیه مستقر شود و در امور داخلی منطقه نیز دخالت نکند. اما طولی نکشید دخالت پ.ک.ک سبب درگیری بین طرفین شد و این تنش در دهه نود میلادی به صورت چندین عملیات مسلحانه با هزاران کشته در آمد.

به گزارش مقامات اقلیم کردستان بیش از هزار روستای اقلیم به ویژه در کوهستان قندیل در کنترل پ.ک.ک است. این حضور مسلحانه سبب شده تا روستائیان از ترس حملات جنگنده‌های ترکیه روستاها را تخلیه کنند و سالهاست نمی‌توانند برای کشاورزی یا دامداری برگردند. حکومت اقلیم کردستان با این پدیده به صورت جدی برخورد نکرد و در طی چند سال گذشته پ.ک.ک در شنگال نیز جای پای خود را باز کرده است. اکنون شدت حملات ترکیه علیه پ.ک.ک به حدی رسیده که روستائیان منطقه سیدکان (که پ.ک.ک در آنجا نیز مخفی شده) با هشدار مواجه‌اند تا روستاهای خود را تخلیه کنند، در غیر این صورت قربانی حملات علیه پ.ک.ک خواهند شد. جنگنده‌های ترکیه با پرواز در سطح پایین و با انتشار هشدار صوتی به زبان کردی از مردم می‌خواهند روستاها را تخلیه کنند. در این میان مردم روستاها قربانی شده و می‌شوند.

این نتیجه سیاست غلط و بی تدبیری بارزانی است که بدون شناخت کافی از عبدالله اوجالان راه را برای حضور او باز کرد و امروز حضور پ.ک.ک به معضلی برای خود او تبدیل شده است. چند روز پیش بابکر زیباری، فرمانده سابق ارتش عراق و هم حزبی بارزانی، نیز اعلام کرد پ.ک.ک به یک معضل امنیتی بزرگ برای اقلیم تبدیل شده است. نچیروان بارزانی نیز در دوره نخست وزیری، پس از حمله هواداران پ.ک.ک به یک پادگان ترکیه در اقلیم کردستان، پ.ک.ک را عامل ناامنی اقلیم توصیف کرد. پ.ک.ک نیز پارتی را متهم می‌کند که با همکاری سازمان اطلاعات ترکیه علیه آن فعالیت می‌کند. سطح اختلافات پ.ک.ک و پارتی آنقدر شدید است است که جز با زبان تهدید با یکدیگر سخن نمی‌‎گویند. گفتنی است است اگر بارزانی در دهه هشتاد میلادی طی توافقی با اوجالان به اعضای گروه وی اجازه نمی‌داد در دره لولان مستقر شود، هرگز پای پ.ک.ک به شمال عراق باز نمی‌شد و چون سوریه نیز هرگز اجازه نمی‌داد پ.ک.ک از مرز آن وارد ترکیه شود، لذا پ.ک.ک هرگز نمی‌توانست رشد کند. این یکی از ده‌ها اشتباهات بزرگ بارزانی است.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی