نوشته: بنیامین اوزون جان

با این که پ.ک.ک و شاخه‌های آن در لیست تروریستی بیشتر کشورهای غربی و نهادهای مستقر در غرب مانند ناتو و اتحادیه اروپا قرار دارد اما رسانه‌های مختلف غربی راه را برای پ.ک.ک باز کرده‌اند تا در گزارشات، آنها تصویری مثبت و مدافع حقوق زنان معرفی شوند. گروه تروریستی پ.ک.ک و همه شاخه‌های آن نه تنها از زنان برای عملیات انتحاری بلکه به عنوان ابزار تبلیغاتی نیز استفاده می‌کنند تا تصویری میانه‌رو در بین مخاطبان جهانی از خود ارائه کنند. از زمان آغاز جنگ سوریه، به ویژه اعضای زن پ.ک.ک با پوشش مبارزه با داعش در شمال سوریه مشهور شده‌اند. از این رو، به عنوان مثال حتی یونیفرم‌های آنها نیز مد شده و توسط شرکت زنجیره‌ای (H&M) به فروش رفت. در آن زمان، شایعاتی در مورد تروریست‌های زن مطرح شد که مردان داعشی از جنگیدن با شاخه زنان پ.ک.ک می‌ترسند چون معتقدند اگر زنان را بکشند به جهنم می‌روند.

 پ.ک.ک نیز از این داستان برای اشاره به اعضای زن ی.پ.گ. استفاده کرد. مهم نیست این مسئله درست است یا نه، معلوم شد که فقط یک داستان «جالب» برای پوشش دادن در رسانه‌ها است تا چهره خونخوار پ.ک.ک را بپوشاند. به نظر می‌رسد تلاش برای مثبت و مدافع زنان جلوه دادن پ.ک.ک در رسانه‌های غربی بی‌فایده است یا شاید هم یک نوع سیاست برای میانه‌رو نشان دادن پ.ک.ک/ی.پ.گ. بوده تا سپس مسئله وضعیت غیرقانونی بودن آن را برای بحث مطرح نمایند. بنابراین، پ.ک.ک گفتمانی فمینیستی در پیش گرفته تا از دنیای «غرب» حمایت بیشتری دریافت کند.

به عنوان مثال، روزنامه‌های مختف همانند گاردین، دیلی‌میل و بی‌بی‌سی گزارش‌های متعددی در مورد ی.پ.ژ. منتشر کردند و جنگ آنها علیه داعش را «قهرمانانه» نامیدند. در یک مورد در سال ۲۰۱۴، بی‌بی‌سی یک مستند با عنوان «زنان جنگجوی پ.ک.ک، چه کسانی هستند؟» تهیه کرد و سال بعد یک گالری تصویری با عنوان «جنگجویان پ.ک.ک آماده جنگ با داعش می‌شوند» را منتشر نمود. در حالی که مستند اول مدعی بود ۴۰ درصد اعضای پ.ک.ک زن هستند، زنانی را نشان می‌داد که ترانه می‌خوانند، لبخند می‌زنند و از زندگی لذت می‌بَرند، مستند دوم بر زندگی شخصی اعضای زن تمرکز داشت. این گزارش‌‌ها طوری آنها را به تصویر می‌‎کشید که انگار در یک مدرسه دخترانه هستند، اگر چه موضوع بحث یک سازمان است که حملات خونین متعددی علیه مقامات رسمی و غیرنظامی در اروپا و خاک ترکیه انجام داده است.

درواقع، این تصویر جعلی جدید نیست. در دوره عبدالله اوجالان نیز- که از سال ۱۹۹۹ در زندان است- پ.ک.ک  تلاش کرد تا خود را به عنوان یک «جنبش اجتماعی یا اداره خودگردان در سطح محلی، نوعی آلترناتیو اقتصاد، اکولوژیسم و فمینیسم به عنوان ستون‌های اصلی» خود را بازسازی نماید. به علاوه، جنا کراجسکی، روزنامه‌نگار مستقر در استانبول، با صباحت تونجل (سیاستمداری که به خاطر داشتن روابط با پ.ک.ک و نامیدن پ.ک.ک به عنوان یک جنبش فمینیستی زندانی است) مصاحبه ای انجام داد. به علاوه، یک مقاله نیویورک‌تایمز به تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۸ به قلم نوژین دریک، یک عضو زن ی.پ.گ.، دوباره در این زمینه نوشت که چگونه اعضای زن ی.پ.گ. «در دفاع از کوبانی و آزادی رقه موثر بودند و هدفشان آزادی زنان ایزدی از دست جهادی‌هایی بود که آنها را به بردگی گرفته بودند». اما باید گفت آن روی سکه چیز دیگری است. این را در سواستفاده از زنان و بهره‌برداری از زن بودن آنها در پ.ک.ک می‌بینیم.

آن روی سکه

پ.ک.ک از طریق اعضای زن خود در چندین مورد عملیات انتحاری انجام داده است. زینب کیناجی مشهور است که اولین عضو زن پ.ک.ک است که با ایفای نقش زن حامله یک عملیات انتحاری انجام داد. او در ۳۰ ژوئن سال ۱۹۹۶ شش سرباز ترکیه را به قتل رساند. چند ماه بعد، لیلا کاپلان در حالی که حامله بود در یک اداره پلیس در آدانا خود را منفجر نمود. ظاهرا وی شاهد اعدام یک عضو مرد پ.ک.ک بوده که از انجام عملیات انتحاری خودداری کرده است. در دهه نود میلادی اعضای زن و تروریست پ.ک.ک ۱۱ مورد از ۱۵ عملیات انتحاری پ.ک.ک را انجام دادند. آخرین آنها اوستا خابور دختری بیست ساله بود که در سال ۲۰۱۸ در جنگ عفرین خود را در مقابل یک تانک ترکیه منفجر کرد. پس از عملیات انفجاری او را «نمونه زن آزاد کُرد» نامیدند و با زنان عامل انتحاری قبلی مقایسه نمودند. تناقض چنان است که این سازمان مدعی فمینیستی بودن از اعضای خود حامله یا غیرحامله به عنوان عامل انتحاری استفاده می‌کند. این فقط به چنین مواردی محدود نمی‌شود. زنان توسط اعضای مرد پ.ک.ک نیز مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.

 طبق گزارش وزارت کشور ترکیه پ.ک.ک به خانواده به عنوان یک نظام فئودالی نگاه می‌کند و اوجالان معتقد است زن نباید به یک مرد محدود شود. بیشتر اعضای ارشد از جمله اوجالان به اعضای زن تجاوز کردند و سپس به اتهام واهی جاسوس بودن آنها را اعدام کردند. در اواخر سال ۱۹۸۴ یا اوایل سال ۱۹۸۵، سائمه آسکین، یک عضو ارشد زن و منتقد شدید سواستفاده جنسی در بین مسئولان پ.ک.ک، در مقر لولان در شمال عراق اعدام شد. همچنین، گزارش وزارت خارجه آمریکا در مورد قاچاق انسان می‌نویسد اعضای ی.پ.گ. شاخه پ.ک.ک در سوریه همچنان پسران و دختران از جمله افراد زیر ۱۵ سال را به عضویت خود در می‌آورد. به همان صورت، دیده‌بان حقوق بشر در مصاحبه‌های خود نشان می‌دهد تعداد زیادی کودک در «مراکز جوانان» ی.پ.گ. دیده شده‌اند که از خانواده خود خبر ندارند. خانواده‌ها بعدا متوجه شدند کودکان آنها با زور به عضویت ی.پ.گ. در آورده شده‌اند. از سال ۲۰۱۲، این گروه در ایست‌های بازرسی از دختران و پسران زیر ۱۸ سال استفاده می‌کند که در عفرین و کوبانی مستقر هستند.

ظاهرا، پ.ک.ک نه تنها از زنان برای عملیات انتحاری استفاده می‌کند بلکه آنها را مورد سواستفاده قرار داده و در صورت مخالفت با تصمیم به اصطلاح «مسئولان ارشد» آنها را اعدام نیز می‌کند. به علاوه، این سازمان به صورت احساسی از حس زنانگی آنها توسط رهبران خود سو استفاده می‌نماید و به عنوان ابزار تبلیغاتی بکار می‌گیرد. گفتمان فمینیستی آن دلیل نیست تا این گروه بی‌گناه معرفی شود اما چهره زنان در پ.ک.ک مورد توجه رسانه‌های غربی قرار گرفته است. چهره خشن پ.ک.ک علیه دولت و مردمان غیرنظامی کرد و ترک و حتی اعضای منتقد آن را نمی‌توان توجیه کرد.

آیا زمان آن نرسیده که رسانه‌های بین‌المللی به جای ستایش از پ.ک.ک به نقض حقوق بشر در آن بپردازند؟ آیا رفتار بی تفاوت این رسانه‌ها در قبال جنایات پ.ک.ک به این معنی نیست که آنها به صورت غیرمستقیم در ارتکاب جنایات توسط پ.ک.ک نقش ایفا می‌کنند؟ اینها سوالاتی هستند که ارزش آن را دارند که به صورت جدی به آنها فکر کرد.

برچسب ها : , , ,

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی