محمد اوجالان، پس از دیدار با عثمان اوجالان انتقادات وی از پ.ک.ک را در فضای سیاسی ترکیه مطرح کرده است.

به گزارش کورد هوال، “عبدالله اوجالان”، رهبر پ.ک.ک، در دیدار با محمد اوجالان، برادر کوچک خود، در زندان ایمرالی ظاهرا حرف‌هایی زده که حکایت از محکوم کردن روش پ.ک.ک است. اما چرا کسی نمی‌تواند با قطعیت از آنچه که در ایمرالی رخ داده، سخن بگوید؟ چرا کسی نمی‌تواند به طور صد درصد از صحت سخنان اوجالان مطمئن باشد؟

محمد اوجالان بلافاصله پس از دیدار، با خبرنگاران در مورد محتوای دیدار خود حرفی نزده است. بلکه پس از دیدار با مسئولان HDP (حزب دموکراتیک خلق‌ها: شاخه سیاسی پ.ک.ک در ترکیه) و احتمالا مقامات دولتی و پس از هماهنگی‌های احتمالی، سخنانی منتسب به عبدالله اوجالان را مطرح کرد. محمد اوجالان می‌گوید برادرش اعلام کرده در وضعیت کنونی همه درها بسته هستند و اگر دولت به او فرصت بدهد راهی برای حل مسئله را آماده می‌کند. وی همچنین به نقل از عبدالله اوجالان می‌گوید «پ.ک.ک باید تغییر روش دهد و در مورد کردهای سوریه نیز اوجالان همگان را به هماهنگی با همه سوری‌ها و تلاش برای جلوگیری از تجزیه سوریه دعوت کرده است».

این اظهارات چند نکته قابل تامل دارد. مقامات ترکیه و رسانه‌های وابسته به پ.ک.ک اعلام کردند این دیدار در چارچوب حقوقی و صرفا با حضور اعضای خانواده صورت گرفته است این امر، یعنی زندانی و ملاقات کننده حق ندارند در مورد مسائل سیاسی اظهار نظر کنند- اگر هم در زندان بحث کنند، آزاد هستند- اما حق ندارند به صورت علنی آن را رسانه‌ای کنند. لذا آنچه محمد اوجالان انجام داده، اقدامی‌غیرحقوقی است و اگر دولت ترکیه از این پس اجازه دیدار برای خانواده اوجالان صادر نکند، از لحاظ حقوقی اقدامی‌ صحیح انجام داده است و پ.ک.ک نیز حق ندارد روی آن مانور تبلیغی دهد. چون فرد زندانی و ملاقات کنند نقض قانون کرده‌اند.

از طرف دیگر، این اظهارات منتسب به اوجالان نشان می‌دهد عملا دولت ترکیه حاضر نیست حتی وجود کردها را بپذیرد، چه برسد به اذعان به وجود مسئله کُرد که برای حل آن نیز گامی ‌بردارد. این یعنی در تمام این سال‌های زندان، عبدالله اوجالان برای نجات خود در راستای برنامه‌های دولت ترکیه به ویژه اردوغان حرکت می‌کرده و  با برنامه‌هایی مانند روند صلح جعلی تلاش کرده تا مسئله را جدی وانمود کند و اکنون که اردوغان به بسیاری از اهداف خود رسیده، حتی حاضر به باز کردن دریچه‌ای کوچک نیز نیست و روز به روز اوضاع بدتر می‌شود. پایین آوردن تابلوهای شهرداری‌های شهرهای کردنشین توسط حزب عدالت و توسعه یکی پس از دیگری نمونه‌ای از سیاست واقعی این حزب در قبال کردهاست. به عبارتی بهتر، اوجالان تاکنون مورد استفاده ابزاری قرار گرفته است.

اوجالان در این اظهارات منتسب به خود از پ.ک.ک می‌خواهد روش خود را تغییر دهد. اما آیا این درخواست اوجالان و روش پ.ک.ک قابل تغییر است؟ اگر به روند درخواست‌های اوجالان از سال ۱۹۹۹ یعنی زمان زندانی شدن تا سال ۲۰۱۳ نگاه کنیم، خواهیم دید اوجالان حاکم بی چون و چرای پ.ک.ک بود. درست همانند دوران قبل از دستگیری، اما پ.ک.ک نیز همانند هر سازمان دیگری دچار اختلافات و انشقاق‌های داخلی شده و از سال ۲۰۱۳ تاکنون رسانه‌ها و بیانیه‌های پ.ک.ک صرفا به صورت صوری از عبدالله اوجالان به عنوان رهبر یاد می‌کنند و در عمل جمیل باییک رئیس فرقه پ.ک.ک است و باییک نیز عملا به دستورات اوجالان اهمیت نمی‌دهد. ترکیه برای حفظ حاکمیت مطلق اوجالان در پ.ک.ک بسیار تلاش کرد تا بتواند به روند استفاده ابزاری از او ادامه دهد اما موفق نشد. لذا اکنون به قول اوجالان همه درها بسته شده است! از طرف دیگر، ساختار هرمی ‌و مارکسیستی-لنینیستی پ.ک.ک از همان آغاز بر اساس اقتدارگرایی مطلق بنا نهاده شده و اسلحه، خشونت، ترور و حذف فیزیکی ساختار آن را تشکیل می‌دهد و تغییر چنین ساختاری به ویژه ذهنیت سران آن به سوی ساختاری متناسب با دنیای امروز یعنی نرم و دموکراتیک غیرممکن است. چون تغییر روش و حذف خشونت به معنای پایان پ.ک.ک است.

در مجموع باید گفت تاریخ مصرف اوجالان به پایان می‌رسد و پ.ک.ک نیز با ادامه خشونت هرگز راه به جایی نمی‌برد و تا زمانی که هر دو در میدان باشند، نمی‌توان انتظار آرامش برای کردها داشت.

برچسب ها : , , ,

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی