کردها در همه مقاطع تاریخی، بیشترین زیان را از حرکات مسلحانه و خشن پ.ک.ک متحمل شده‌اند و این گروه هم اکنون کاملا ورشکسته و از لحاظ نظامی، نابود شده است.

در طی جنگ پ.ک.ک در چند دهه گذشته مردم کرد جز زیان و ضرر چیزی ندیده‌اند و این گروه مردم را عملا اسیر خود کرده است. هزاران جوان کرد را به کشتن داده و سرزمین آنها را به آتش کشیده است. به ویژه در کردستان ترکیه بیش از ۴ هزار روستا را آتش زده و پنج میلیون کرد را نیز وادار به مهاجرت به غرب ترکیه کرده است. بیشتر این مردم دیگر به کردستان ترکیه برنگشتند. از طرفی ۸۰ هزار کرد روستایی برای جنگیدن با پ.ک.ک به محافظان روستا تبدیل شدند. پس از آن ژیتم و ارگنکون مطرح شد و ۱۷ هزار کرد کشته و ناپدید شدند. بیشتر کردها به جان هم افتادند و با هم دشمنی می‌کنند. تمام احزاب مستقل کردی را پ.ک.ک نابود کرد. جای هیچگونه راه حل سیاسی و مذاکره را باقی نگذاشت.

اما پ.ک.ک چه می‌کند؟ فقط خواهان آزادی عبدالله اوجالان است! اوجالان در پیام‌های سیاسی خود نیز خواهان هیچ چیزی برای کردها نیست. پ.ک.ک به سرباری سنگین برای مردم کرد تبدیل شده است. اگر کسی تصور کند می‌تواند با خشونت و اسلحه مسئله کرد را حل کند سخت در اشتباه است. نمونه بارز این اشتباه، رویکرد مسلحانه و خشن پ.ک.ک است.

در همین زمینه “قادو شیرین” نویسنده کرد، می‌نویسد: «به اعتقاد من پ.ک.ک، پ.ی.د. را مجبور می‌کند تا برخلاف مصالح مردم کرد سوریه حرکت کند و هدف پ.ک.ک نیز این است شکست‌های چند دهه خود را در این منطقه جبران نماید. چون تصور می‌کند شاید بتواند در سوریه خود را روسفید نماید. پ.ی.د. حزبی کردی نیست و فقط منافع پ.ک.ک را تامین می‌نماید».

این نویسنده کرد در ادامه می‌گوید: «پ.ک.ک مدعی انقلاب در کردستان  سوریه است اما فراموش کرده هیچ انقلابی برای ایجاد دیکتاتوری نیست بلکه با هدف آزادی است و آنچه پ.ک.ک برای کردهای سوریه به ارمغان آورده دیکتاتوری است نه آزادی. تاریخ پ.ک.ک پر از بدبختی و فلاکت است، مردم همیشه از دست آن نالیده‌اند و می‌نالند. پ.ک.ک همیشه خودمحور بوده است. با توجه به اهداف خود، شعارهای موقت می‌دهد. قبلا خواهان استقلال بود اکنون حتی حق داشتن دولت را نیز برای کردها ممنوع اعلام کرده است. از طرفی پ.ک.ک هرگز برای زبان کردی ارزش قائل نبوده و همیشه ترکی زبان رسمی آن بوده و است. هر حزبی که به زبان کردی اهمیت می‌داد توسط پ.ک.ک حزب کارتونی نامیده و محکوم می‌شد. تمام کتب اردوغان به زبان ترکی است. باید بگویم بین پ.ک.ک با شاخه‌های آن و مردم کرد فاصله بسیار زیادی وجود دارد. رفتار آن بسیار تند و انعطاف‌ناپذیر است. خنده‌دار این که خود را دموکراتیک نیز می‌نامد. دوران دیکتاتورها به سر آمده و نمی‌توان انتظار داشت یک یک حزب دیکتاتور و اقتدارگرا بر کردها حکومت کند».

“قادو شیرین” می‌نویسد: «پ.ک.ک هر کردی را که مخالف و منتقد آن باشد، خودفروش و خائن می‌نامد. این یعنی مجوز ترور فرد منتقد. روابط پ.ک.ک و شاخه‌های آن بسیار جای ظن و گمان دارد. این گروه همه چیز و همه کس را قربانی منافع خود و رهبرش می‌کند. این اقدامات فقط از افراد نادان و ضد مردم بر می‌آید. چگونه می‌توان هم مدعی دفاع از کردها شد و هم بدترین اقدامات را علیه کردها انجام داد؟! در حالی که جوانان و زنان و کودکان کرد را به کشتن می‌دهند، برای آزادی خیالی اوجالان راهپیمایی می‌کنند. پ.ی.د. نیز نشان داده مستقل نیست. پ.ک.ک خواهان کردهایی است که کر، کور و لال باشند و کورکورانه اطاعت نمایند. پ.ی.د. در کردستان سوریه به چماق متکی است. در دریکه حمو، گرکه لگه، قامیشلو، عاموده، دربسیه، سرکانیه، کوبانی، عفرین و حلب، هر کردی آزار و اذیت می‌بیند فورا رد پای پ.ک.ک در آن دیده می‌شود. از همان روزی که پ.ک.ک تاسیس شد، آب آن گل‌آلود بود و هنوز هم زلال نشده است. رشد پ.ک.ک مرهون کمک‌های خارجی است، نه قدرت عبدالله اوجالان. فراموش نکنیم عبدالله اوجالان می‌گفت «کردهای سوریه در اصل کردهای ترکیه‌اند که به سوریه مهاجرت کرده‌اند». پ.ک.ک همه کردها را فدای فردی ترسو و بزدل می‌کند و به خاطر او زندگی کردها را به باد داد. زمان آن رسیده پ.ی.د. تروریسم علیه کردها را متوقف کند».

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی