نظرات اوجالان درباره مارکسیسم، آنارشیسم، فمینیسم و کاپیتالیسم

اوجالان همانند بیشتر نئواستالینیست‌ها، از گورباچف گرفته تا یوروکمونیست‌ها (کمونیست‌های اروپایی)، شوق به دموکراسی به سبک غربی و رد مارکسیسم را در هم ترکیب می‌کند. او همچنین آنارشیسم را رد می‌کند و می‌گوید: «آنارشیسم یک گرایش کاپیتالیستی است. یک شکل نهایی فردگرایی است که دولت را رد می‌کند.» او کاملا واضح می‌گوید که »وجود دولت را رد یا انکار نمی‌کند». اما در عوض، از «یک دولت محدود و کوچک به عنوان نهاد سیاسی حمایت می‌کند که فقط بر عملکردها در زمینه‌های امنیت داخلی و خارجی و تامین امنیت اجتماعی نظارت کند».

کمتر لیبرالی پیدا می‌شود با این رویکرد نسبت به دولت خیلی مخالف باشد، یا، درواقع با رویکرد اوجالان نسبت به فمینیسم مخالفت نماید. او نیز همانند هر فردی لیبرال، کاملا واضح می‌گوید آزادی زنان باید بر آزادی کارگران اولویت داشته باشد. اوجالان با رویکرد ریاکارانه و چاپلوسانه در مورد سلطه مردانه در سوسیالیسم، مسئله را پررنگ نشان می‌دهد. به عنوان مثال «کشتن مردان مسلط، یک اصل پایه‌ای سوسیالیسم است» و «مشارکت زنان در انقلاب روژاوا نمونه بارزی است که چگونه زنان در هر تغییر اجتماعی در قرن بیست و یکم نقش کلیدی ایفا خواهند کرد». اما یک انقلاب واقعی زنانه، مسلما نیازمند یک جنبش زنان خارج از کنترل فعالان طبقه متوسط یا پ ک ک/پ.ی.د. خواهد بود.

چنین انقلابی نیازمند تعالی خانواده است. طبق اظهارات یک فعال حقوق بشر در روژاوا «در اینجا جامعه خیلی مردسالار و خیلی فئودال است. هنوز نیازمند یک تغییر اساسی در ساختار خانواده کلاسیک هستیم تا بتوانیم شاهد گسترش نقش زن باشیم». اما علی رغم انتقاد اوجالان از خانواده، باز هم اصرار می‌کند خانواده «نهادی اجتماعی نیست اما ما نباید آن از بین ببریم». درواقع، او حتی استدلال می‌کند یک خانواده اصلاح شده «مهمترین عنصر» و «قوی ترین تضمین و بیمه تمدن دموکراتیک» است.

اوجالان در مورد کاپیتالیسم استدلال می‌کند «یک دوره انتقالی پیشرو از تولید مبتنی بر سود به تولید مبتنی بر اشتراک» است اما به نظر می‌رسد معتقد است کاپیتالیست‌ها هرگز بیش از یک یا دو درصد جامعه را تشکیل نمی‌دهند و حتی مدعی است «جنگ طبقاتی به پایان رسیده است». او همچنین معتقد است نظم نوین اجتماعی «به مالکیت فردی و جمعی امکان» خواهد داد و «طبقه کارگر براساس سهم و کمک به محصول نهایی سهم خود را دریافت خواهد کرد».

در برنامه کنفرانس هامبورگ، جان هولووی مدعی شد جنبش کُرد در روژاوا یکی از «برجسته ترین نمونه‌های ضدکاپیتالیستی» است. اما این اظهارات اوجالانی، جنبشی را نشان می‌دهد که درک بسیار محدودی از کاپیتالیسم دارد و هیچ تمایلی به پایان دادن به بدبختی مالکیت فردی و کارگر روزمزد ندارد. بنابراین، خیلی تعجب آور است که یکی از وزرای اقتصاد «کانتون‌ها» علنا اعلام کرده خواهان هرگونه همکاری برای رقابت با سرمایه شخصی است. این در حالیست که رئیس امنیت داخلی آنها می‌گوید روژاوا «یک بازار جدید» است و همه از جمله آمریکایی‌ها می‌توانند در آن نقش ایفا نمایند.

به نظر می‌‎رسد راهکارهای اوجالان برای هر مسئله اجتماعی واقعا ضد انقلاب کاپیتالیستی نیست بلکه ضد دموکراسی است. قطعا باید دموکراسی را به دیکتاتوری ترجیح دهیم، حتی شکل رادیکال دموکراسی مستقیم را که خودش «اصلاحی از اختلافات شدید طبقات است». البته، فقط این اختلافات و نابرابری‌های شدید طبقاتی هستند که بحران‌ها و جنگ‌های همیشگی کاپیتالیسم، اوضاع آنها را بدتر کرده‌اند و اینها نیز به وضعیت امروزی منجر شده‌اند که طی آن تعداد زیادی از مردم به آلترناتیوهای ظاهرا انقلابی داعشی روی آورده‌اند. اما از مصر تا ترکیه و عراق، دموکراسی در تقویت طبقه کارگر برای تشویق به سوی تقسیم رادیکال ثروتی که فورا لازم است تا به اختلافات طبقات پایان دهد، خیلی موفق نشده و لذا زمینه‌ساز گروه‌های داعشی شده است.

پ.ک.ک می‌گوید می‌خواهد «بدون چشم انداز آرمانشهریِ یک انقلاب جهانی» خاورمیانه را متحول کند. اما مسلما فقط چشم انداز یک انقلاب جهانی ضدکاپیتالیستی است که می‌تواند مردم را تحت تاثیر قرار دهد تا تفکرات داعشی را از بین ببرد.

چنین انقلابی جهانی نیازمند یک جنبش سیاسی است که بسیار بین‌المللی‌گراتر از آنست که پ ک ک/پ.ی.د. بتوانند باشند، چون این دو گروه، به صورتی عمیق به قوم‌گرایی گره خورده‌اند. پ ک ک/پ.ی.د. در آغاز تصمیم گرفت در جنگ داخلی سوریه نسبتا بی طرف باشد و سپس با آمریکا همکاری کرد. مهم نیست این تصمیم‌ها چقدر قابل درک باشند، مهم این است «انقلاب روژاوا» در دنیای عرب بی اعتبار شد و حتی در نقطه آغاز خود نیز نتوانست یک گام بردارد تا به انقلاب ادعایی بین‌المللی تبدیل شود.

هر گونه بحث در مورد انقلاب بی‌المللی امری آرمانشهری و خیالی به نظر می‌رسد. اما بهار عربی و جنبش‌های اشغال وال استریت در آمریکا نشان دادند جنبش‌های بالقوه بین‌المللی اکنون توانایی ظهور و گسترش در سطح جهانی را به صورتی بی سابقه دارند. اکنون نیز انقلابی جهانی هنوز از چشم‌انداز واقع بینانه‌تری نسبت به امید به ائتلاف با امپریالیسم غربی دارد که به نحوی انقلاب روژاوا را به خاورمیانه گسترش دهد. صالح مسلم رهبر پ.ی.د (شاخه سوری پ.ک.ک) پس از پیروزی کوبانی با مقامات دولتی در لندن دیدار کرد و از چشم‌انداز ائتلافی قوی‌تر با غرب حرف زد. وی گفت: «ما بر ایجاد روابط خوب با آمریکا تاکید می‌کنیم. ما یک شهید انگلیسی داشتیم. او در همان سنگری جان داد که ما می‌میریم. شهیدان بهترین گنجینه ما هستند. آنها تاج سر ما هستند. ما خواهان ایجاد روابط قوی با انگلیسی‌ها، استرالیایی‌ها، آلمانی‌ها و آمریکایی‌ها هستیم». علیرغم تفاوت‌های ظاهری، این اظهارات پرادعا خیلی شبیه اظهارات سیاستمداران یک قرن پیش بود. درواقع به نظر می‌رسد اظهارات آنها را کپی کرده بود! انقلاب‌های غربی در قرن گذشته دو اشتباه بزرگ را مرتکب شدند: یکی حمایت از قرار گرفتن در جنگ خونین امپریالیسم و دیگر حمایت از استالینیسم. حمایت از یک سیاست انقلابی قرن بیست و یکم که از تکرار این مصیبت‌ها اجتناب کند، آسان نخواهد بود. روشنفکرانی رادیکال مانند نگری، گرابر و هولووی کمک تئوریک مهمی نمودند که برای این رشد و توسعه مفید باشد، اما حمایت ظاهری آنها از پ.ک.ک نشان می‌دهد درک آنها از چشم انداز سیاسی محدودیت‌های جدی دارد. خوشبختانه، فعالان جوان کرد روزبه روز بیشتر اقتدارگرایی پ.ک.ک را زیر سوال می‌برند. اگر روشنفکران رادیکال بخواهند نقش سازنده داشته باشند، لازم است چنین رفتارهایی را تشویق کنند و از دادن هرگونه اعتبار به فرقه اوجالان خودداری کنند.

بحران کنونی کاپیتالیسم ادامه خواهد یافت، دیر یا زود، مجبور خواهد شد به سوالات مردم در مورد مجموع سیستم خود پاسخ دهد. این به ویژه در کشورهایی خواهد بود که روش‌های نئواستالینی را در پیش گرفته‌اند، مانند آفریقای جنوبی، ونزوئلا و یونان. ما در این مسیر باید از دادن اعتبار به افراد و سیاستمداران نئواستالینی مانند اوجالان و یا امپریالیسم و جنگ‌های بی پایان آن خودداری کنیم.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی