اگرچه گروه پ.ک.ک از کاهش حمایت و کمک مالی دولت های کمونیست شدیدا رنج برد، اما از دیگر سازمان های تروریستی خوش شانس تر بود چون چندین کشور از جمله سوریه و عراق به حمایت از آن ادامه دادند (۱۲). “گوکهان باجیک” و “بزنبالامیر جوشکون”، پژوهشگر، می گویند “از لحاظ بهره مندی از فرصت های بین المللی بایستی گروه پ.ک.ک را موردی استثنایی ذکر کرد که تقریبا همانند یک موجودیت قانونی با آن رفتار شده است” (۱۳). اوزدمیر و پک گوزلو نیز در ادامه همین بحث معتقدند اگر گروه پ.ک.ک مورد حمایت مداوم خارجی قرار نمی گرفت نمی توانست بیش از ۳۰ سال دوام بیاورد ، هر چند این حمایت ها در سال های اخیر کاهش یافته است” (۱۴). به عنوان مثال، عراق در داخل خاک خود برای این گروه تروریستی محل امن ایجاد کرده است تا ابزاری برای تضعیف ترکیه باشد (۱۵).

گروه پ.ک.ک از آشوب ایجاد شده در سال ۲۰۰۳ در اثر حمله آمریکا به عراق استفاده کرد و تعداد محل های امن خود و مقرهای خود در شمال عراق را افزایش داد که به ویژه در قندیل بود. همچنین در عوض کمک های برخی دولت های منطقه،  گروه پ.ک.ک در مورد اماکن نظامی آمریکا و ترکیه در منطقه جاسوسی می کرد (۱۶). همچنین، یونان با حمایت لجیستیک و آموزش اعضای این گروه تروریستی به آن کمک کرد و تلاش نمود تا در سال ۱۹۹۹ برای رهبر و بنیانگذار گروه پ.ک.ک پناهندگی بگیرد.

عبدالله اوجالان با گذرنامه قبرس یونانی در نایروبی پایتخت کنیا توسط ترکیه دستگیر شد (۱۷). سوریه نیز تا سال ۱۹۹۸ یک دولت مهم حامی گروه پ.ک.ک بود اما وقتی آنکارا و دمشق در آدانا توافق کردند بر اساس آن سوریه به صورت رسمی از گروه پ.ک.ک حمایت نکرد. آکادمی معصوم کورکماز، مقر مشهور گروه پ.ک.ک، در دره بقاع در مرز سوریه با لبنان واقع شده بود. تا زمان توافق ۱۹۹۸ عبدالله اوجالان بدون هیچ محدودیتی در سوریه آزادانه رفت و آمد می کرد. اوجالان اقرار کرد سوریه بیش از هر کشوری مهمان نواز بود. به گفته وی تعدادی از کشورهای اروپایی نیز به اندازه سوریه مهمان نواز بودند (۱۸).

حمایت سوریه از گروه پ.ک.ک به خاطر اختلافات آن با ترکیه بر سر منابع آبی، مسائل ارضی، سیاست منطقه ای بود. “دو عنصر مهم خصومت بین سوریه و ترکیه مسئله ادعای همیشگی سوریه نسبت به استان اسکندرون (هاتای) است که در سال ۱۹۳۹ به ترکیه  منضم شد و همچنین اختلافات بر سر سهم آب رودخانه فرات است که ترکیه در بالای آن قرار دارد” (۱۹)  علاوه بر این اختلافات، مشکل سوم ترکیه مسئله بهبود روابط آن با اسرائیل بود و دولت های عربی اسر ائیل را دشمن می دانند. علاوه بر این مسائل بین المللی، سوریه دلیل دیگری برای حمایت از گروه پ.ک.ک نداشت. چون گروه پ.ک.ک یک سازمان تروریستی است و هدفش تاسیس یک دولت کرد در منطقه است، چون سوریه نیز جمعیت قابل توجهی کرد دارد، لذا بایستی حضور گروه تروریستی پ.ک.ک در خاک خود را تهدیدی جدی علیه تمامیت ارضی خود می دانست. اما کمک کردن به گروه پ.ک.ک به عنوان دشمن دشمن خود ظاهرا برای سوریه از ریشه کن کردن آن مفیدتر بود (۲۰).

افزایش تنش بین ترکیه و سوریه احتمالا سبب شد تا سوریه سیاستی محتاطانه تر در قبال پ ک ک  اتخاذ کند. در سال ۱۹۹۸، پس از آن که ترکیه بارها به سوریه هشدار داد تا حمایت از گروه پ.ک.ک را متوقف کند و ترکیه ۱۰ هزار نیز به مرز سوریه گسیل داشت. سوریه ناچار شد برای دوری از هزینه سنگین جنگ با ترکیه عقب نشینی کند و هر دو کشور توافق آدانا را در اکتبر ۱۹۹۸ امضا کردند. پس از اجرایی شدن این توافق، سوریه عبدالله اوجالان رهبر گروه پ.ک.ک  را اخراج کرد و مقرهای گروه پ.ک.ک را بست و حمایت لجیستیکی از پ.ک.ک  را متوقف نمود (۲۱).

از دست دادن حمایت سوریه و زندانی شدن عبدالله اوجالان ضربه بزرگی به گروه پ.ک.ک زد و در نتیجه فعالیت های تروریستی آن بین ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ کاهش یافت (۲۲). افزایش وزنه نظامی، اقتصادی و سیاسی ترکیه در منطقه نیز دیگر کشورهای همسایه را ترغیب کرد تا به گروه پ.ک.ک کمک نکنند. به عنوان مثال عراق و روسیه متوجه شدند کمک آنها به گروه پ.ک.ک تاثیر متقابل بر تجارت ترکیه با آنها می گذارد. سرانجام هزینه کمک به گروه پ.ک.ک بیش از سود آن بود. همچنین، حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) نیز در سال ۲۰۰۴ به عنوان تهدیدی برای ایران ظاهر شد. عراق و روسیه علیه گروه پ.ک.ک با ترکیه همکاری کردند در حالی که ایران یک توافق امنیتی با ترکیه امضا کرد و پ ک ک  را سازمانی تروریستی نامید (۲۳).  منابع مالی گروه پ.ک.ک از حمایت های دولتی به صورتی قابل توجهی بین ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ توجه کاهش یافت. پ ک ک  برای ادامه بقا ناچار بود راهی برای جبران این کاهش حمایت را پیدا کند و سرانجام به فعالیت های غیرقانونی تکیه داد تا بتواند به حیات و عملیات خود ادامه دهد.

ادامه دارد …………….

نویسنده: سرهنگ محمد آسیم کانماز- فرمانده عالیرتبه نیروهای مسلح ترکیه

منبع: https://globalecco.org

رفرنس های این قسمت:

 

  1. Bacik and Coskun, “PKK Problem,” 261.
  2. Ibid.
  3. Habib Özdemir and ?lker Pekgözlü, “Where Do Terror Organizations Get Their Money? A Case Study: Financial Resources of the PKK,” International Journal of Security and Terrorism 3, no. 2 (2012): 96: http://utsam.org/images/upload/attachment/cilt3/Sayi2/UGT%20Dergi%20Makale-6.pdf
  4. US Department of State, Patterns of Global Terrorism (2003), 126: http://www.state.gov/documents/organization/31912.pdf
  5. Bacik and Coskun, “PKK Problem,” 261.
  6. Alkan, “Terör Örgütlerinin Finans Kaynaklar?,” 28–۳۵; Karaman, “Terrorism and Its Financial Sources,” 11.
  7. Alkan, “Terör Örgütlerinin Finans Kaynaklar?,” 28–۳۵٫
  8. Ekmekci, “Terrorism as War,” 131. The large province of Alexandretta had been part of the Ottoman Empire, was transferred to French Syrian control following World War I, and after years of dispute and legal ambiguity, became the Hatay province of Turkey in 1939.
  9. Ekmekci, “Terrorism as War,” 131.
  10. Meliha Benli Altun???k and Özlem Tür, “From Distant Neighbors to Partners? Changing Syrian-Turkish Relations,” Security Dialogue 37, no. 2 (2006): 237–۳۸٫
  11. Bacik and Coskun, “PKK Problem,” 251; Thomas J. Biersteker and Sue E. Eckert, “Conclusion: Taking Stock of Efforts to Counter the Financing of Terrorism and Recommendations for the Way Forward,” in Countering the Financing of Terrorism, ed. Thomas J. Biersteker and Sue E. Eckert (London: Routledge, 2007), 289–۳۰۴٫
  12. Bacik and Coskun, “PKK Problem,” 261–۶۲٫

مبارزه برای قطع جریان تامین مالی گروه پ.ک.ک (قسمت اول)

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی