سران پ.ک.ک خواستار مرگ تدریجی اعضا برای آزادی اوجالان شده‌اند، اما حتی یکبار به خاطر آزادی سرکرده پ.ک.ک دست به اعتصاب غذا نزده‌اند/ در فرقه، همه باید به خاطر راس و رئیس فرقه کشته شوند.

 

به گزارش کورد هوال، پس از مدت‌ها اعتصاب غذای عده معدودی از هواداران پ.ک.ک به دلیل آنچه که تلاش برای «رفع انزوای» “عبدالله اوجالان” رهبر زندانی پ.ک.ک، توصیف می‌شود، اوجالان با صدور دو بیانیه از آنها خواست اولا به اعتصاب غذا پایان دهند و ثانیا در موضوع شمال سوریه و مناطق کردنشین این کشور، حساسیت‌های ترکیه را رعایت کنند، یعنی تسلیم خواسته‌های ترکیه شوند.

پیشتر نیز “صلاح‌الدین دمیرتاش” برای نشان دادن مخالفت خود با رویه پ.ک.ک از زندان ادرنه اعلام کرد با این نوع اعتصابات موافق نیست. در واکنش به مخالفت دمیرتاش بلافاصه سران پ.ک.ک مستقر در قندیل واکنش نشان دادند و “مراد کاراییلان” و “جمیل باییک” اعلام کردند نه تنها اعتصابات پایان نمی‌یابد بلکه دامنه آن گسترش خواهد یافت. حتی “مصطفی کاراسو” عضو شورای رهبری پ‌.ک‌.ک در مقاله‌ای در روزنامه ینی اوزگورپولیتیکا اعلام کرد «ما فقط به اجازه دیدار وکلا با اوجالان رضایت نمی‌دهیم، بلکه باید اعتصابات تا آزادی اوجالان ادامه یابد». البته همه این سخنان، با بیانیه دوم اوجالان تغییر کرد و سرکرده پ.ک.ک دستور داد اعتصاب غذا شکسته شود و سران قندیل، هرچند با تاخیر، اما از این دستور اطاعت کردند.

با بررسی اتفاقات اخیر، توجه کارشناسان و پژوهشگران به چند نکته جلب شد:

اول؛ پ.‌ک.‌ک در رسانه‌های وابسته به خود تصویر افراد مختلف از جمله “لیلا گوون” نماینده سابق HDP (حزب دموکراتیک خلق‌ها: شاخه سیاسی پ.ک.ک در ترکیه) را نشان می‌داد که حدود دویست روز است در اعتصاب غذا به سر می‌بَرد. چگونه خانم گوون و بقیه هواداران و زندانیان پ.ک.ک مدعی‌‎اند بیش ۱۵۰ الی ۲۰۰ روز در اعتصاب هستند و هنوز هم حرف می‌زنند و از طریق رسانه‌های پ.ک.ک پیام می‌فرستند؟! به نظر می‌رسد این اقدام نیز همانند دیگر فریب‌های پ‌.ک‌.ک تلاش برای فریب افکار عمومی و تولید خوراک تبلیغاتی است. این فریب افکار و خوراک تبلیغاتی فقط جنبه بیرونی ندارد و بیشتر جنبه درون سازمانی دارد.

دوم؛ “صلاح‌الدین چلیک”، از فرماندهان ارشد سابق پ.ک.ک، طی مقاله‌ای در سایت شبکه رووداو می‌گوید «حضور اعضای پ.ک.ک در کردستان ترکیه حتی در روستاها به صفر رسیده است. پ.ک.ک به ویژه پس از جنگ خندق‌ها تعداد زیادی از نیروهای اصلی خود را از دست داد و اکنون فقط به قندیل محدود شده است. این شکست‌های پیاپی بر تضعیف روحیه اعضا تاثیر زیادی گذاشته و پ.ک.ک ناچار است وسیله‌ای بر سرگرم کردن و دادن امید واهی به آنها داشته باشد. اعتصاب غذا در حال حاضر وسیله‌ای خوب برای ایجاد جو احساسی و سرگرم کردن اعضای کوه‌نشین پ.ک.ک است. سران پ.ک.ک از جمله آقای کاراسو بهتر می‌دانند قرار نیست عبدالله اوجالان آزاد شود و با هزاران اعتصاب غذا از این نوع نیز او آزاد نمی‌شود و حتی دولت ترکیه نیز نمی‌تواند او را آزاد کند. چون برای پاسخ دادن به افکار عمومی و خانواده بیش از پنجاه هزار قربانی اوجالان چیزی برای گفتن ندارد». تلاش برای آزادی اوجالان، قتل عام هزاران نفر در راستای دستورات او، اجبار اعضا به خودسوزی و خودکشی و انتحار و اعتصاب غذا برای آزادی اوجالان، نشان از ماهیت فرقه‌ای پ.ک.ک دارد. در فرقه، همه باید به خاطر رئیس کشته شوند.

سوم؛ “مارگارت سینگر” در کتاب «فرقه‌ها در میان ما» به صورت مفصل به ویژگی‌های فرقه‌ها و شگردهای آنها برای مطیع نمودن اعضا می‌پردازد و می‌گوید: «فرقه‌ها با شستشوی مغزی در واقع شخصیت افراد را تغییر می‌دهند و از آنها افرادی بدون اراده می‌سازند. آنچه پ.ک.ک از اعضای خود می سازد نیز چنین است و نشان می‌دهد پ.ک.ک فرقه‌ای حول کیش پرستی عبدالله اوجالان است. چرا که علیرغم دستورات غیرمنطقی او، اعضای پ.ک.ک به صورت کورکورانه از آن تبعیت می‌کنند». کیش پرستی بر مبنای ایدئولوژی انعطاف ناپذیری قرار دارد که هیچ چارچوبی جز خود را قبول نمی‌کند و بر اساس بایدها و نبایدها حرکت می‌کند. در چنین فضایی، رهبر و مرشد کیش هر چه بگوید باید بی چون و چرا قبول و اجرا شود. هر گونه تعلل در اجرای آن حتی مخالفت با آن در عالم خیال نیز گناهی نابخشودنی تلقی می‌شود. کیش پرستی در پ.ک.ک ویژگی‌های خاصی دارد که مشابه آن را در معدود سازمان‌هایی می‌توان یافت که از جمله آن سازمان مجاهدین خلق موسوم است. در این دو سازمان که خاستگاهی خاورمیانه‌ای دارند رهبر سازمان فردی بلامنازع تلقی می‌شود که مرتکب خطا نمی‌شود و هر آنچه بگوید باید اجبارا اجرا شود، اعضا حتی در عالم خیال نیز حق نقد و یا انتقاد آنها را ندارند. اعضای زن باید افتخار کنند تا خود را در اختیار رهبر قرار دهند و سزای هر گونه انتقاد از رهبر سازمان مرگ است.

در پ.ک.ک افراد که کُرد و مسلمان هستند حق ندارند هیچ یک از مناسک دینی خود اعم از نماز، روزه… را به جای آورند و این افرد با توجه به این که قبل از پ.ک.ک در بافت فرهنگی مسلمان جامعه کُرد بزرگ شده‌اند حق ندارند به خدا، پیغمبر و قرآن سوگند بخورند. باید الزاما به نام و عکس‌های عبدالله اوجالان قسم بخورند.

اوجالان که در ذهن اعضای پ.ک.ک قهرمانی شکست ناپذیر و مطلق به تصویر کشیده شده بود، پس از دستگیری تمام ادعاهای خود را زیر پا گذاشت و برای نجات جان خود پ.ک.ک را فروخت. اما این گروه با ممنوعیت‌های شدید دسترسی اعضا به هر گونه اطلاع رسانی آزاد را ممنوع کرده و اعضا را از حقیقت محروم کرده است. در پ.ک.ک اعضا حق ندارند به رسانه‌های غیر وابسته به پ‌ک‌ک دسترسی داشته باشند و هر گونه نقض، جاسوسی برای دشمن تلقی شده و فرد خاطی با حکم اعدام مواجه است.

چهارم؛ نکته دیگری که به ذهن هر مخاطبی خطور می‌کند این است که آیا خود سران پ.ک.ک در قندیل که در ظاهر خود را مرید کامل اوجالان معرفی می‌کنند و خود را در خط او می‌دانند، برای آزادی او دست به اعتصاب غذا زده‌اند؟ در تاریخ پ.ک.ک هرگز چنین چیزی رخ نداده است. این نشان می‌دهد ادعای مرید اوجالان بودن کذب است و سران پ.ک.ک با هماهنگی بین خود اعضا را شستشوی مغزی می‌دهند و با ایجاد فضای تقدس کذب حول اوجالان تلاش می‌کنند تا حاکمیت فرقه‌ای خود بر اعضا را ادامه دهند. به راستی اگر اعتصاب غذا بر آزادی اوجالان تاثیر دارد و از طرفی نیز سران پ.ک.ک مدعی‌اند تابع اوجالان هستند چرا خودشان نیز دست به اعتصاب غذا نمی‌زنند؟! چرا خود اوجالان همانند دیگر زندانیان پ.ک.ک برای آزادی خود دست به اعتصاب غذا نمی‌زند؟ به نظر می‌رسد جان اعضای این فرقه برای سران آن ارزش ندارد، چون آنها را یا در جنگ‌های مسلحانه به کشتن می‌دهند یا با اعتصاب و شکنجه روحی و روانی. برای اثبات دروغین بودن پ.ک.ک می‌توان با مقایسه گفتار و کردار پ.ک.ک به راحتی به نتیجه رسید.

پنجم؛ پ.ک.ک به صورت علنی و مستند در خدمت تحقق اهداف حزب عدالت و توسعه به رهبری “رجب طیب اردوغان” قرار گرفته است. علاوه بر کمک پ.ک.ک/HDP به فراهم شدن زمینه برای تغییر نظام نخست وزیری به ریاست جمهوری به نفع اردوغان، در حساس‌ترین زمان تحولات سوریه و زمانی که ترکیه به خاطر حمایت از گروه‌های تروریستی نتوانست در سوریه به ویژه در شمال این کشور به اهداف خود برسد، پ.ک.ک از طریق رهبر زندانی خود به مجری سیاست‌های توسعه طلبانه ترکیه تبدیل شده است. تسلیم شدن اوجالان به خواسته‌های میت در آستانه انتخابات شهرداری استانبول و تحولات حساس در شمال سوریه نشان داد پ.ک.ک وابسته است و نمی‌تواند خارج از چارچوب برنامه‌‎های ترکیه حرکت کند. از طرفی نیز، نظریه تاسیس پ.ک.ک توسط میت را تقویت می‌کند که با هدف قرار دادن مسئله کُرد در ترکیه در طی پروژه‌ای بلند مدت در راستای برنامه‌های دولت ترکیه بود یعنی تهی کردن مسئله کُرد از محتوا و تزریق محتوای مورد نظر میت. “ابراهیم گوچلو”، سیاستمدار کرد، “سلیم چوروک کایا”، عضو ارشد سابق پ.ک.ک، “باقی قرار”، برادر “حقی قرار” هر دو از بنیانگذاران پ.ک.ک، “ابراهیم آیدین” از اعضای شورای مرکزی پ.ک.ک در آغاز تاسیس و… همگی با تاکید می‌گویند میت پ.ک.ک را تاسیس کرد. از همه مهم‌تر این که شخص اوجالان بارها در مصاحبه‌های خود گفته هزینه دو سال اول تاسیس پ.ک.ک توسط میت تامین می‌شد.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی