کورد هوال/ “کاوه امین”، تحلیلگر سیاسی و مجری برنامه‌های سیاسی شبکه رووداو، طی تحلیلی در پایگاه اینترنتی این شبکه به وضعیت فعالیت‌های مدنی کردها در استانبول پرداخت و گفت: «پس از کنفرانس پاریس در سال ۱۹۸۹ تعداد زیادی از کردها به ترکیه برگشتند و دست به تاسیس احزاب و گروه‌های سیاسی قانونی زدند، اما پ.ک.ک از همان آغاز به فعالیت مدنی اعتقاد نداشت و همه چیز را از لوله تفنگ می‌دید. لذا با هر گونه فعالیت مدنی مخالف بود و برای ممانعت از فعالیت مدنی کردها مانع ایجاد می‌کرد.

پ.ک.ک بسیار دیر متوجه شد که نه می‌تواند دولت ترکیه را با اسلحه از بین ببرد و نه می‌تواند با اسلحه خود را در دل مردم کُرد جای دهد. احزاب و گروه‌های قانونی کرد نیز اگر هم نمی‌توانند به صورت علنی و از روی ترس با پ.ک.ک مقابله نمایند اما همیشه تلاش می‌کنند خود را دور از آن نگه دارند. نارضایتی علیه فعالیت‌های مسلحانه پ.ک.ک هر روز بیشتر نمایان می‌شود. طی دیداری که در ترکیه با کردهای هوادار HDP داشتم همگی از پ.ک.ک و سیاست‌های خشونت آمیز آن انتقاد می‌کردند، اما آن انتقادات درست را علنی نمی‌گفتند. دلیل آن هم ترس از کشته شدن و ترور توسط پ.ک.ک بود. این در حالی است که HDP (شاخه سیاسی پ.ک.ک در ترکیه) به عنوان حزبی کردی معرفی شده اما خود را به عنوان یک حزب ترکیه‌ای معرفی می‌کند. پس از سال ۱۹۹۲ پ.ک.ک چندین حزب را با عناوین مختلف اما در اصل با ایدئولوژی واحد به میدان آورد و این را از ایرلندی‌ها و باسکی‌ها الگو گرفت.

 ایرلندی‌ها موفق شدند اما پ.ک.ک موفق نشد چون ترکیه را نمی‌توان با انگلستان و اسپانیا مقایسه کرد. HDP و احزاب غیرقانونی مانند پ.ک.ک سال‌هاست خود را در حلقه‌ای قرار داده‌اند و دور خود می‌چرخند و نمی‌توانند به نماینده کردها تبدیل شوند. سیاست آنها جای انتقاد زیاد دارد. آنها یا باید دست از کردها بردارند یا باید یک استراتژی جدید داشته باشند که بر اساس گرایش چپ نباشد. هنوز هم پ.ک.ک و HDP حقوق کردها را اساس کار خود قرار نداده‌اند. تجدید فرهنگ، زبان و اهداف کردی را معیار کار خود قرار نمی‌دهند. پ.ک.ک و شاخه‌های آن در این زمینه آنقدر ضعیف عمل کرده‌اند که به عنوان مثال کردهای آناتولی که حدود ۳۰۰ سال پیش به اطراف آنکارا و قونیه کوچانده شده‌اند خیلی بیشتر از کردهای دیاربکر به زبان و فرهنگ خود اهمیت می‌دهند. اگر کسی نداند دیاربکر شهری کردی است به هنگام عبور از کوچه و خیابان‌های آن اصلا احساس نمی‌کند شهری کردنشین است، چون در همه جا زبان ترکی حاضر و متداول است.

اکنون باید پ.ک.ک و HDP پاسخ دهند چرا شرناخ و درسیم و چند شهر دیگر که به صورت تاریخی مرکز فعالیت‌های کردی بودند این بار به HDP رای ندادند بلکه به سایر احزاب رای دادند. اگر بگویند دولت در انتخابات دخالت کرده، راست می‌گویند، اما باید گفت سال‌های قبل نیز دولت دخالت می‌کرد و HDP باز هم رای می‌آورد. وضعیت کنونی یعنی چهل سال سیاست پ.ک.ک اشتباه بوده است. نباید همه شکست‌های کردها را با تئوری‌های نابجا تفسیر نمود و گفت «دشمن قوی است و جامعه و منطقه و جهان علیه ما توطئه می‌کند». مناطقی در ترکیه هستند که در زمان جنگ مسلحانه هم به احزاب ترک رای ندادند اما اکنون به حزب حاکم رای می‌دهند. این معنا دارد. مدتی قبل رمان «ردپای خون روی برف» را می‌خواندم که در مورد یک گریلای پ.ک.ک در درسیم است. آنچه می‌بینیم نشان می‌دهد پ.ک.ک فقط مسیر به کشتن دادن جوانان کرد را در پیش گرفته است. پ.ک.ک سقوط کرده است. نتیجه سیاست کنونی این است مردم ترک را علیه مردم کرد تحریک کنند. سیاست متکی به اسلحه نتیجه ندارد».

در تایید مواضع این کارشناس سیاسی کرد در مورد HDP ، “فرات رونی”، فعال مدنی کرد، در صفحه توئیتری خود به اظهارات هواداران پ.ک.ک و شاخه‌های آن واکنش نشان داد و گفت: «همه می‌دانند سیاست کنونی HDP سیاستی ضد کردی است لذا نمی‌توان با دادن شعارهای جذاب ولی پوچ، مردم را فریب داد. مردم آگاه هستند و فریب نمی‌خورند و به همین خاطر نیز این بار به ه.د.پ. رای ندادند. چون می‌دانند کنترل این حزب بر شهرداری‌ها یعنی بازگشت پ.ک.ک و ویرانی دوباره مناطق کردنشین از طریق جنگ خندق‌ها در مناطق مسکونی.

سیاست این حزب و پ.ک.ک همان سیاست ترک‌های کمالیست است و ریشه این سیاست نیز به دوران عثمانی بر می‌گردد و اگر HDP آن را نمی‌داند بهتر است دست از سر مردم کرد بردارد. این موضوع پیچیده‌ای نیست و حتی کودکان نیز می‌دانند که پ.ک.ک و HDP مسیری ضد کردی دارند».

برچسب ها : , , ,

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی