در سال‌هایی که جنگ و استعمار هنوز جای خود را به تهاجم فرهنگی نداده بود در همه جای جهان نقاط مرزی به دلیل نبود نیروی کافی و امکانات برای برقراری امنیت نا امن بوده و پیشرفتی در آن‌ها حاصل نمی‌شد. هم اکنون آن نقاط مرزی با ظرفیت بالایی مستعد پیشرفت هستند. اما استمرار نگاه صرفا امنیتی به مناطق مرزی به دلیل اتفاقات سال‌های دور بسیار اشتباه بوده و این خود نقطه ضعفی است برای دولت مردان، چرا که نشان دهنده ناتوانی در ایجاد امنیت از سوی دولت است. کسانی که باید این آرامش را در مناطق ایجاد کنند خود فریاد وامصیبت سر می‌دهند که نمی‌شود اینجا فعالیت‌های اقتصادی و فرهنگی انجام داد. در مناطق مرزی ایران مخصوصا مناطق غربی از جمله اورامانات ظرفیت‌های بسیاری از نظر گردشگری، منابع زیرزمینی، معادن و تفرج گاه‌های کم‌نظیر و بی‌نظیر وجود دارد که می‌تواند این مناطق را به قطب‌های مهم گردشگری در خاورمیانه تبدیل نمود اما نگاه صرف امنیتی مسئولین باعث شده تا ساخت و سازهای طبیعی هم در این مناطق به کندی انجام نشود. جوانانی که باید در کارخانه‌ها و مراکز اقتصادی فعالیت کنند مشغول کارهای کاذب، کم درآمد و پر خطری از جمله کولبری هستند.

قاعدتا این مناطق را مسئولین و مأمورین باید امن نگاه دارند اما مع‌الاسف خود با نگاه امنیتی زمینه‌های رشد ناامنی در این مناطق را فراهم می‌آورند. چرا که فضای پلیسی و امنیتی خود مروج وجود نا امنی در فضای تأمین است و این مهم عامل کوچ دادن سرمایه‌دار و سرمایه است. گواه بر این مدعا نیز عدم برخورداری از ساده‌ترین امکانات و سرمایه‌گذاری در اورامانات با وجود برخورداری از امنیت بالا در این مناطق است. موضوع در سطح سرمایه دارن و سرمایه‌های خصوص خلاصه نشده و دامان بودجه‌های عمومی و ملی را نیز در بر می‌گیرد. به طور مثال در این مناطق برای ایجاد شغل، زیباسازی و کارهای فرهنگی بودجه‌ای که باید هزینه شود کجاست؟ حال آنکه این مناطق امنیت خود را به دست آورده‌اند و سال‌ها از این موضوع می‌گذرد!!!

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی